بيان آيه 282
شرح لغات :
تداينتم - به همديگر وام داديد و تداين القوم يعنى جمعيتى به همديگر قرض دادند .
املال و املاء : بيك معنا است كه همان گفتن و اظهار است .
فليملل : بايد بگويد و تصديق كند .
لا يبخس : كم نكند و بخس به معناى نقص و كم شدن است و « ثمن بخس » يعنى بهاى كم و ناقص .
سفيه : سبك عقل و نادان و اصل « سفه » خفت و سبكى است .
لا يأب : دريغ نكند و اباء ، سرپيچى و بجا نياوردن كار است .
تضل : فراموش كند و اصل « ضلال » به معناى هلاكت است و بعضى مىگويند اصل آن رفتن چيزى است كه ديگر بدست نيايد .
لا تسأموا : ملول نشويد و « سأم » به معناى ملالت است .
اقسط : عادلانهتر و قسط به معناى عدل است .
تفسير :
پس از اين كه خداوند دستور داد كه به بدهكارى كه در سختى قرار گرفته است بايد مهلت داده شود اكنون احكام دين مدتدار و معاملات قرضى را بيان مىكند :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَدايَنْتُمْ بِدَيْنٍ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى »
اى كسانى كه خدا و رسول را باور داريد هر وقت بعضى از شما با بعضى معامله كرد و يا قرضى داد تا مدت معين . در اين كه چرا پس از فعل « تداينتم » كلمهء « دين » تكرار شده دو وجه گفتهاند :
1 - اين لفظ براى تأكيد آورده شده كه كاملا معناى آن در ذهن استوار گردد .