دهكده گذشت بنگر .
ميگويند آن كسى كه از دهكده گذشت همان « عزير » بود ( از قتاده و عكرمه و سدى ) و همين مطلب از حضرت امام صادق عليه السلام نقل شده است .
بعضى گويند آن مرد « ارميا » بوده است ( از وهب ) و نيز از حضرت باقر عليه السلام نقل شده است . ابن اسحاق معتقد است كه « خضر » بوده است .
قريهاى كه از آن گذشت بعقيده « وهب و قتاده و ربيع » « بيت المقدس » و بعقيده ضحاك « ارض مقدسه » و به نظر « ابن زيد » همان دهى كه در آيه پيش گفته شد كه هزاران نفر از ترس مرگ از آن خارج شدند ، مىباشد .
« وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها »
و آن خالى بود و ابن عباس و ربيع و ضحاك ميگويند يعنى و آن خراب شده بود و بعضى آن را اين چنين معنا كردهاند كه آن ساقط شده بود .
« قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها »
يعنى چگونه خدا بار ديگر اين ده را پس از ويرانى آباد مىكند يا چگونه خدا مردم اين ده را پس از نابودى ، زنده مىكند كه در اين صورت مقصود از « قريه » مردم قريه مىباشد مانند
« وَ سْئَلِ الْقَرْيَةَ »
( بپرس از اهل ده ) اين شخص هر كه بود هدفش انكار و يا تعجب يا ترديد و شك نبوده بلكه او دوست ميداشت كه خداوند مرده زنده كردن را به او نشان دهد تا براى او اين مسئله به صورت شهود و يقين درآيد علاوه بر علم استدلالى كه برايش حاصل شده بود زيرا ممكن است گاهى شبهه بر علم استدلالى راه پيدا كند .
« فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ »
خداوند او را صد سال ميراند
« ثُمَّ بَعَثَهُ »
سپس او را زنده كرد
« قالَ كَمْ لَبِثْتَ »
گفت چند سال بودى ؟ در تعيين اين گوينده اقوالى است .
1 - ندايى از آسمان بسوى او آمد و او شنيد .
2 - پيامبرى به او اين چنين گفت 3 - فرشتهاى به او گفت 4 - بعضى از پير مردان كه شاهد جريان بودند و مرگ و زنده شدن او را ديدند