بيان آيه 254
شرح لغات :
بيع - فروش و تبديل كالا به بها در مقابل شراء و خريد ، كه تبديل بهاء است به كالا و كلمه « بيعان » به معناى فروشنده و خريدار است .
خلة - دوستى خالص و كلمه « خلل » به معناى فاصلههاى بين دو چيز است و « اختلال حال » انحراف حال است بسبب فقر و نادارى و خليل دوست خالص است و مناسبت با معناى لغوى كلمه اينست كه گويا بين دو دوست خالص « اسرار آنها » فاصله است .
تفسير :
وقتى خداوند داستان امتهاى گذشته را بيان كرد و ثابت شد رسالت و پيامبرى پيامبر اكرم ، بدنبال آن مردم را به اطاعت و فرمانبرى وادار كرده ميفرمايد :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناكُمْ »
اى كسانى كه محمد را تصديق كردهايد در وحى و رسالت و آنچه آورده ، انفاق كنيد از آنچه بشما دادهايم . گويند كه مقصود از آن ، زكات واجب است و مانند آن نه صدقات مستحبه چون با تهديد همراه است ( از حسن ) و باضافه ظاهر امر اقتضاى وجوب مىكند .
ابن عباس و بلخى ميگويند اين انفاق شامل صدقات واجب و مستحبّ هر دو مىشود و اقوى هم همين است زيرا در آيه قيدى نيامده و امر ، عام و مطلق مىباشد و در آيه تهديدى ذكر نشده كه قرينه زكات واجب باشد و آنچه در آخر آيه آمده صرفاً براى بيان عظمت ترس و وحشت روز قيامت و سختىهاى آن روز است .
« مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خُلَّةٌ »
قبل آن روزى كه ( يعنى روز قيامت ) نه تجارتى است در آن روز و نه دوستى زيرا همه مردم گناهكار در اثر گناه ،