سواحل نيل مقيم شوند ، در عوض شهرهاى بزرگ و سرزمينهاى وسيع و حاصلخيزى به آنها عطا كند . منظور او از اين تدبير آن بود كه اولا نواحى اطراف « اوسيس » را از شر تاختوتاز اين قبائل آسوده سازد و ثانيا آنها را به وسيلهء دفع طوايف « بلميز » قرار دهد . « نبطى » ها اين پيشنهاد را پذيرفتند و به دستور « ديوكلسين » فورا جابجا شدند و شهرها و اراضى متعلق به دولت روم را كه در دو طرف رود نيل واقع است متصرف گرديدند و پس از آن امپراطور قرار گذاشت ساليانه مبلغى پول به طوايف مزبور و « بلميز » ها بپردازد تا از چپاول و غارت متصرفات روم خوددارى كنند . اين پول هنوز تا به امروز به آنها پرداخته مىشود ، ليكن تاختوتاز و غارتگرى آنها در نواحى مجاور مانند پيش باقى است و به اينجهت ثابت گرديده است كه هيچ چيز نمىتواند وحشيان را ملزم به رعايت پيمان و وفادارى نسبت به روميان نمايد ، مگر زور سرنيزه و ترس از سپاه « ديوكلسين » يكى از جزاير رود نيل را كه در مجاورت شهر « الفانتين » واقع است انتخاب نمود و در آنجا قلعهء محكمى با چند معبد و مذبح براى عبادت مشترك روميان و اقوام وحشى برپا ساخت و چندين كشيش و كاهن از هر دو ملت بدانجا آورد تا بدينوسيله ميان روميان و اقوام مذكور يگانگى و دوستى برقرار شود .
جزيرهء مزبور بواسطهء همين معابد و جنبهء مذهبى آن بنام « فيلا » « 1 » ناميده شده است . اقوام « بلميز » و « نبطى » به كليهء خدايان يونانى عقيده دارند و بعلاوه « ايزيس » « 2 » و « اوزيريس » « 3 » و « پرياپوس » « 4 » را نيز پرستش مىكنند .
طوايف « بلميز » در پيشگاه خورشيد آدم قربانى مىكنند . معابد « فيلا » تا اين زمان همچنان برپا بود ، ليكن « ژوستينين » تصميم گرفت كه آنها را از ميان بردارد و به اينجهت به امر او « نرسس » كه از سپاه ايران فرار كرده و به دولت روم پناهنده شده بود « 5 » و در اين موقع مقام سپهسالارى قشون مصر را داشت ، همهء
هامش
( 1 ) -Philae( 2 ) -Isis( 3 ) -Osiris( 4 ) -Priapus( 5 ) - كتاب اول - فصل پانزدهم