مذكور را برداشت و بجاى آنها نگهبانان رومى گماشت . اهالى « لازيكا » نخست به زحمت آذوقه و لوازم براى سربازان مىآوردند ، ليكن بعدها از اين كار پر زحمت صرف نظر كردند و نگهبانان مزبور ناگزير به تخليهء دژها و بازگشت به شهر گرديدند . در اين وقت ايرانىها موقع را مغتنم شمردند و بىهيچ زحمت و مشقتى هر دو دژ را متصرف گرديدند . اين بود وقايعى كه در « لازيكا » اتفاق افتاد .
روميها به سپهسالارى « سيتاس » « 1 » و « بليزاريوس » به خاك ارمنستان ايران حمله كردند و پس از چپاول و غارت آن ناحيه گروه انبوهى از ارامنه را به اسيرى بردند . اين دو سردار هر دو جوان و در جزو قراولان خاصهء ژوستينين بودند و تازه موى عارض آنها دميده بود .
بار دوم كه باز روميها به ارمنستان حمله بردند ، دو نفر سردار ايرانى موسوم به « نرسى » و « آراتيوس » غفلتا در مقابل آنها پديدار شدند و با ايشان به جنگ پرداختند . سرداران ايرانى مذكور بعدها از ايران فرار كرده به نزد روميها پناهنده شدند و در قشونكشى « بليزاريوس » همراه وى به ايتاليا رفتند . ليكن در اين موقع متفقا با « سيتاس » و « بليزاريوس » جنگيدند و بر آنان پيروز شدند . دستهء ديگر از لشكريان رومى نيز به سپهسالارى « ليبلاريوس » « 2 » حمله به شهر « نصيبين » بردند ، ولى بىآنكه اصلا با دشمن روبرو شوند به طرز عجيبى منهزم گرديدند و به اينجهت امپراطور « ليبلاريوس » را از درجات خود خلع كرد و بجاى او « بليزاريوس » را به فرماندهى قشون « دارا » برگزيد . در همين موقع بود كه « پروكوپيوس » نويسندهء اين تاريخ به سمت مستشارى « بليزاريوس » انتخاب گرديد .
13 [ جنگ لشگر قباد با لشگر ژوستينين در نصيبين ]
طولى نكشيد كه « ژوستينوس » وفات يافت و بجاى وى برادرزادهاش « ژوستينين » كه از زمان حيات او نيز شريك سلطنت بود به
هامش
( 1 ) -Sittas( 2 ) -Libelarios