مىگرديد ، بدين ترتيب :
اول « آريوبيدوس » « 1 » سردار مشرق و داماد « اليوريوس » كه كمى پيش از آن تاريخ امپراطور غرب بود .
دوم « سلر » « 2 » فرمانده افواج خاصهء سلطنتى .
سوم « پاتريكيوس » « 3 » فرمانده سپاه « بيزانتيوم » .
چهارم « هىپاتيوس » « 4 » فرمانده قسمتى ديگر از سپاه « بيزانتيوم » و برادرزادهء امپراطور .
گذشته از سرداران چهارگانهء مزبور اشخاص زير هر يك سهمى در فرماندهى سپاه داشتند :
« ژوستينوس » « 5 » كه پس از مرگ « آناستاسيوس » به امپراطورى رسيد . « پاتريكيولوس » « 6 » و پسرش « ويتيليانوس » « 7 » كه بعدها علم طغيان به دشمنى با « آناستاسيوس » برافراشتند و مدتى به ظلم و سفاكى مشغول بودند . « فارسمانيس » « 8 » از مردم « گلخيد » كه جنگجوى بىاندازه دلير و نيرومند بود . دو نفر « گت » موسوم به « گوديديسكيلوس » « 9 » و « بساس » « 10 » كه هر دو از نجباى طراز اول و صاحب رأى و كياستى وافر بودند از جمله « گت » هائى بودند كه همراه « تئودويك » « 11 » از « تراس » به روم نرفته بودند .
گذشته از اشخاصى كه نامشان در اينجا ذكر گرديد ، عدهء زياد ديگرى نيز از بزرگان و نجبا با اين سپاه معظم همراه بودند . زيرا معروف است كه نه پيش از آن تاريخ و نه بعد از آن هيچوقت روميها لشكرى بدين عظمت بر ضد ايرانيها تجهيز نكرده بودند . سپاه مذكور بجاى آنكه با هم جمع گردند و باتفاق بدشمن حمله برند به چند دستهء مختلف تقسيم شدند و هر دسته برياست
هامش
( 1 ) -Areobindus( 2 ) -Celer( 3 ) -Patricius( 4 ) -Hypartius( 5 ) -Justinus( 6 ) -Patriciolus( 7 ) -Vitilianus( 8 ) -Pharesmanes( 9 ) -Godidiskeilus( 10 ) -Bessas( 11 ) -Theodovic