بكشد ، اما دست نگه داشت ، زيرا هرگز كسى از قريش را نمىكشت . طبرى و ديگران گفتهاند : عمر بن خطّاب و طلحه همراه شمارى ديگر در ايام جنگ خندق در باغى پنهان شدند . « 1 »
اين تشكيك را مىتوان چنين دفع كرد كه عمر ، خودش به مقابله نرفت ، بلكه نيروهاى مسلمان با مشركين درگير شدند . بنابراين نمىبايست آن قدر ترس و هراس برداشته باشد كه از ميدان جنگ بگريزد .
آنچه در اين داستان نظر خواننده را به خود ، جلب مىكند ، تلاشهاى پىگيرى است كه صورت مىگيرد تا در اين حادث براى افراد معيّنى كه پس از رحلت رسول خدا ( ص ) به قدرت رسيدند يا در تحكيم پايههاى خلافت يا دشمنى با خاندان ابو طالب به گونهاى نقش داشتند ، از جمله : ابو بكر ، عمر ، زبير ، محمّد بن مسلمه ، سلمة بن اسلم ، عبّاد بن بشر ، سعد بن ابى وقّاص و اسيد بن حضير به نوعى نقش مثبت ايجاد كنند .
كسانى كه از تاريخ زندگانى اين افراد آگاه هستند ، مىدانند كه همهء آنان از رقباء و دشمنان على ( ع ) و خاندان او بودند . در اين ميان كسانى هستند كه از اركان دستگاه خلافت به شمار مىرفتند يا در هجوم به خانهء حضرت زهرا ( س ) مشاركت فعال داشتند .
9 . تير خوردن سعد بن معاذ
هرگاه مشركان حمله مىكردند ، تيراندازان خود را جلو مىآوردند .
تيراندازانى چون حبّان بن عرقه و ابو اسامه جشمى و برخى ديگر همراه آنان بودند . روزى اين تيراندازان ساعتى تيراندازى كردند و همهء آنها يك هدف
هامش
( 1 ) . تاريخ الامم و الملوك ، 2 / 241 ؛ دلائل النبوه ( بيهقى ) ، 435 - 436 ؛ تاريخ الاسلام ( ذهبى ) ، 1 / 266 ؛ سير اعلام النبلاء ، 8 / 248 ؛ الطبقات الكبرى ، 3 / 312 ؛ كنز العمّال ، 1 / 280 .