وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً واحِدَةً كَذلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤادَكَ
. « 1 »
قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ ، لِيُثَبِّتَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هُدىً وَ بُشْرى لِلْمُسْلِمِينَ
. « 2 »
إِنِّي عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي
. « 3 »
قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي
. « 4 »
بنابراين پيامبرى و نزول قرآن براى آرامش دل پيامبر ( ص ) و مؤمنان است و اين با گفتهء آنان منافات دارد كه قلب نازنين پيامبر ( ص ) با سخن يك مرد نصرانى يا زنى آرامش پيدا كرد !
روشن است كه در گفتار ورقه يا سخن خديجه حجّت آشكارى وجود نداشت ، پس چگونه مىتوانست بگويد : اين راه من است كه من و هر كس پيروى من كرد ، با بينايى به سوى خدا دعوت مىكنيم ؟
ه . نقش اهل كتاب
لازم است ، اندكى دربارهء ورقه ، نسطور ، عدّاس و بحيراى راهب كه نام آنان در اين روايات آمده ، سخن بگوييم . البته عمدهء روايات متوجّه ورقه است و روى آن متمركز شده است . بخارى و منابع عمده مورد وثوق اهل سنّت نيز بر او تأكيد نمودهاند .
1 . نسطور و بحيرا همان راهبان نصرانى هستند كه داستان ملاقات دروغين پيامبر ( ص ) در سفر شام با آنان مشهور است . پيش از اين آورديم كه مىگويند :
پيامبر ( ص ) در كودكى همراه عموى خود ابو طالب به شام سفر كرد و در
هامش
( 1 ) . فرقان ( 25 ) : 32 .
( 2 ) . نحل ( 16 ) : 102 .
( 3 ) . انعام ( 6 ) : 57 .
( 4 ) . يوسف ( 12 ) : 108 .