تاريك و ظلمانى و در مصيبت حضرتش بهترين بندگان او محزون و اندوهگين شدند و خورشيد و ماه پشت ابرهاى تيره و تار پنهان ، و به خاطر اين مصيبت ستارگان از هم جدا و پراكنده شدند . اميدها نااميد ، كوهها متزلزل ، حريم افراد شكسته ، و گراميداشت و حرمتها پايمال شد . به خداوند سوگند مرگ او حادثهاى بزرگ ، مصيبتى دهشتناك و ضايعهاى جبران ناپذير بود كه هيچ بليّهاى بدان پايه نمىرسد . اما به ياد داشته باشيد كه قرآن از پيش اين واقعه را گوشزد نموده بود . همان كتابى كه پيوسته در خانههاى شماست و صبح و شامگاه با صداى بلند و زمانى آهسته و با الحان مختلف به تلاوت آن مىپردازيد . در اين مسير انبياى پيشين هم واقع شدند چرا كه مرگ فرمان تخلف ناپذير الهى است : « جز اين نيست كه محمّد پيامبرى است كه پيش از او پيامبران ديگرى هم بودهاند ، اگر او بميرد و يا كشته شود شما به آيين پيشين خود بازمىگرديد ؟ بازگشت هر كس زيانى را متوجّهء ذات حق نخواهد كرد . و خداوند سپاسگزاران را پاداش خواهد داد » .
هيهات ! پسران قيله ( اى قبيلههاى اوس و خزرج ) پيش چشمان شما ميراث پدرم را ببرند ! حرمتم بشكنند ! در حالى كه شما آشكارا مىبينيد و مىشنويد و اخبارش به شما مىرسد . اما شما بيهوش و خاموش نشستهايد ؟ در حالى كه سرباز و نيروى بسيار داريد . ساز و برگ فراوان داريد و سلاح و سپر بىشمار . دعوتم را مىشنويد و پاسخ نمىگوييد ! فرياد من در ميان شما طنين افكن است اما چه سود كه به فرياد نمىرسيد ! در حالى كه شما در شجاعت زبانزد خاص و عام ، در خير و صلاح شهرهء آفاق ، و برگزيدگان قبايل و اقواميد . و نزد ما اهل بيت از بهترين مردمان محسوب مىشديد .
با عرب درگير شده ، رنج و محنت فراوان تحمل كرديد . شاخهاى گردنكشان را شكستيد و با جنگجويان قدر دست و پنجه نرم نموديد . شما بوديد كه پيوسته در راه ما ، و سر به فرمان ما داشتيد ، تا اينكه آسياى اسلام بر محور وجود ما به گردش در آمد و شير مادر روزگار رو به فزونى نهاد . نعرهء مشركان گلوگيرشان شد ، لهيب دروغ فروكش كرد ، آتش كفر بىفروغ شد ، فراخوانى به جدايى و تفرقه بازايستاد ، و دين نظام يافت . اكنون پس از آن همه زبانآورى چرا دم فرو بستيد ؟ و حقايق را پس از آشكار شدن مكتوم مىداريد ؟ آن هم برابر مردمى كه پيمان خود را شكستند ؟ و پس از قبول ايمان راه شرك پيشه كردند « آيا با مردمى كه سوگند
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت زهرا ع ) ( فارسي ) — صفحة 832
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٨٣٢