بحار الأنوار ( زندگانى حضرت زهرا ع ) ( فارسي ) — صفحة 565
- اين تب علامت و دليلى است و در آن براى مرگ و موت مردم يك نوع نشانه و قاصدى است . [ متن عربى ] 306 / 10 - دَعَوَات الرَّاوَنْدِيِّ ، « 1 » ( 1 ) دعوات ، ص 47 شمارهء 116 - نظم درر السمطين ، ص 190 - بحار الانوار ، ج 90 ص 272 شمارهء 3 . عَن سُوَيْدِ بْن غَفَلَةَ قَال أَصَابَت عَلِيّاً ع شِدَّةٌ فَأَتَت فَاطِمَةُ ع رَسُول اللَّه ص فَدَقَّت الْبَاب فَقَال أَسْمَع حِس حَبِيبِي بِالْبَاب يَا أُم أَيْمَن قُومِي وَ انْظُرِي فَفَتَحَت لَهَا الْبَاب فَدَخَلَت فَقَال ص لَقَدْ جِئْتِنَا فِي وَقْت مَا كُنْت تَأْتِينَا فِي مِثْلِه فَقَالَت فَاطِمَةُ يَا رَسُول اللَّه ص مَا طَعَام الْمَلَائِكَةِ عِنْدَ رَبِّنَا فَقَال التَّحْمِيدُ فَقَالَت مَا طَعَامُنَا قَال رَسُول اللَّه ص وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِه مَا أَقْتَبِس فِي آل مُحَمَّدٍ شَهْراً نَاراً وَ أُعَلِّمُك خَمْس كَلِمَات عَلَّمَنِيهِن جَبْرَئِيل ع قَالَت يَا رَسُول اللَّه مَا الْخَمْس الْكَلِمَات قَال يَا رَب الْأَوَّلِين وَ الْآخِرِين يَا ذَا الْقُوَّةِ الْمَتِين وَ يَا رَاحِم الْمَسَاكِين وَ يَا أَرْحَم الرَّاحِمِين وَ رَجَعَت فَلَمَّا أَبْصَرَهَا عَلِيٌّ ع قَال بِأَبِي أَنْت وَ أُمِّي مَا وَرَاءَك يَا فَاطِمَةُ قَالَت ذَهَبْت لِلدُّنْيَا وَ جِئْت لِلْآخِرَةِ قَال عَلِيٌّ ع خَيْرٌ أَمَامَك خَيْرٌ أَمَامَك ترجمه : در كتاب سلوة الحزين معروف به دعوات تأليف راوندى ( 571 ه ) از سويد بن غفله روايت شده كه گفت : على عليه السّلام دچار تهى دستى شديدى شد . حضرت فاطمه عليها السّلام براى اين موضوع به حضور رسول اكرم مشرّف شد . هنگامى كه دق الباب نمود ، رسول خدا فرمود : من احساس مىكنم كه حبيبهام پشت در باشد ، اى ام ايمن برخيز ببين كيست ؟ وقتى ام ايمن در را باز كرد و فاطمهء زهرا داخل شد ، پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به وى فرمود : زمانى نزد ما آمدى كه هيچ وقت نمىآمدى ؟ ! گفت : يا رسول اللَّه ! غذاى ملائكه نزد خداى ما چيست ؟ فرمود : گفتن الحمد للَّه . گفت : غذاى ما چيست ؟ فرمود : سوگند به حق آن خدايى كه جان من در دست قدرت اوست مدت يك ماه است كه آتش در خانهء ما روشن نشده ( يعنى غذاى پختنى نخوردهايم ) ولى من آن پنج كلمهاى را به تو ياد مىدهم كه جبرئيل به