سودمندترين بهرههاى معرفتى و هم به سبب نفاست و جايگاه و الا و منافع زياد و بزرگ داراى بركت فراوان يافتم ، و آن را « رسالهء ذهبيّه » ( رسالهء طلايى ) نام نهادم ، و پس از آنكه گروهى از جوانان هاشمى دولت از آن نسخهبردارى كردند ، اين رسالهء گرانسنگ را در خزانهء دار الحكمه نگهدارى نمودم ؛ زيرا ژرفانديشى و تدبّر در مورد مواد غذايى و نحوهء صحيح تغذيه ، موجب سلامت و سامان جسم افراد و تأمين صحّت و سلامت بدن آدمى ، و سبب دفع بيمارىها است و در نتيجه با دفع بيمارىها ، حيات تحقق مىيابد و به وسيلهء حيات ، نيل به حكمت ميسّر مىگردد و به وسيلهء دستيابى به گوهر حكمت ، ورود و نيل به بهشت تحقق مىيابد . اين رساله ، شايستهء حفظ و صيانت و نگهدارى و جايگاه شايستهء اعتبار و احترام بوده و به مثابهء حكيم فرهيختهاى است كه مىتوان به آن تكيه و استناد كرده و مرجع معتبرى است كه مىشود به آن رجوع نمود و از معادن گرانقدر دانش است كه امر و نهى آن بايد به اجرا درآيد ؛ زيرا از بيوت شخصيتهايى بيرون آمده كه فرمان رسول برگزيدهء پروردگار و تمام رسالت پيامبران و رهنمود جانشينان و تمامى آداب و آموزههاى علماى ربّانى و شفاى درون قلب بيماران روحى كه گرفتار جهل و غفلتاند ، پشتوانهء معنوى چنين رسالهاى است .
خشنودى و رحمت و بركات خداوند متعال بر اوّلين و آخرين و بزرگ و كوچك آنان باد . ازاينرو ، من اين رسالهء ارزشمند را بر خواص و نخبگان اهل حكمت و طب و صاحبان تأليف كتب و اهل قلم در ميان شمارى از پژوهشگران و فرهيختگان عرصهء حكمت عرضه داشتم و همهء شخصيتهاى عاليقدر ، تمام آن را ستودند و مورد قدردانى قرار داده و پرارج و گرانقدر دانستند و اهميت آن را تأييد و تأكيد نمودند ، و ويژگى عالى مؤلف آن را ستودند و به بزرگى شأن اثر مؤلف اذعان داشتند و صحت و تأثير كار را تصديق و خصايص اثر را براى آيندگان و فرزندان و دولت ما و همهء اقشار مردم تبيين و حكايت نمودند ، بنابراين ضرورى است ارزش و اهميت اين موهبت و نعمت تام و تمام را بدانيم و شكر اين نعمت را بگزاريم ؛ زيرا اين موهبت فاخر ، نفيسترين و بزرگترين اثر ماندگار چونان درّ و مرجان گرانبها براى نسلهاى آينده است كه بايد در حفظ و حراست آن كوشيد و شب و روز ، آن را به ذهن و انديشه سپرد ؛ زيرا سرشار از سودمندى ، سلامت و صحت در درمان جميع بيمارىها و عوارض و اختلالات به
الرسالة الذهبية ( نامه زرين سلامت ) ( فارسى ) — صفحة 42
مساهمون: المنسوب لإمام الرضا ( ع )
ص٤٢