توانست كه شخصيت خليفه را در يك طرف ، و سنت و روش رسول خدا ( ص ) و سادگارهاى او و بانوان آن حضرت را در طرف ديگر قرار دهد ، و بدين وسيله يكباره پردهء حرمت و احترام او را به درد و موقعيت و مقام او را در اجتماع تا حد ثابل ملاحظهاى پائين آورد تا جائى كه قيام عليه شخص خليفه مهم نبوده بلكه امرى شدنى و آسان و بىاهميت جلوه كند .
پائين امدن شخصيت و احترام خليفه ، در شخص خليفه ثابت نماند ، بلكه از او به مقام خلافت تجاوز كرد و بعد از اين وقايع ، اين مقام ديگر آن احترام و منزلت سابق را در جامعه مسلمانان نداشت و بسى كوچك و بىاعتبار شمرده شد و روى همين اصل ، جسارت و تعدى مردم نسبت به خلفاى بعد از عثمان نيز آشكارا به چشم مىخورد .
همچنين از اين حوادث پشت سر همچنين برمىآيد كه روز به روز روابط بين امالمؤمنين و عثمان تيرهتر مىگرديد . او كه روزى از پشتيبانان سرسخت عثمان به شمار مىرفت ، اكنون در زمرهء قوىترين دشمنان او درآمده و گذشت زمان و پيشآمدهاى ناگوار نيز آتش عداوت و ستيزه را بين آن دو بيش از پيش دامن زده است .
شايد بتوان گفت كه بروز مشاجرات لفظى بين آن دو از زمان كاهش مستمرى و حقوق او آغاز گرديده و گذشت زمان و حوادثى كه در اين ميان پشت سر يكديگر پيش آمد ، و اعتراضات شديد او كه مواجه با جوابگوئىهاى تند عثمان مىشد سرانجام امالمؤمنين را قيافه شخصيتى كه از منافع ديگران دفاع مىكرد به صورت شخصيتى كينهخواه و مصمم در حفظ موقعيت خويش درآورد ، و او را به عنوان دشمنى سرسخت و قوى در برابر مقام خلافت و شخص خليفه معرفى نمود .
اين بار موضوع پيكار و مخالفت امالمؤمنين عايشه با عثمان نه تنها حفظ مصالح و خواسته ديگران بود ، بلكه حفظ موقعيت و شخصيت او در اين ميان بيش از پيش به چشم مىخورد .
أحاديث أم المؤمنين عائشة ( نقش عايشه در تاريخ و احاديث اسلام ) ( فارسى ) — صفحة 202
مساهمون: السيد مرتضى العسكري
ص٢٠٢