طى و نشر ، لف و نشر نيز ناميده مىشود .
طى و نشر مشوش در فارسى مانند :
در كار گلاب و گل حكم ازلى اين بود * كاين شاهد بازارى وان پردهنشين باشد
يا :
گر دهدت روزگار دست و زبان زينهار * هرچه بدانى مگوى هرچه توانى مكن
16 - الجمع :
الجمع هو أن يجمع المتكلّم بين متعدّد تحت حكم واحد و ذلك :
الف - إمّا فى اثنين نحو قوله تعالى :
16 - جمع :
جمع اين است كه گوينده چند چيز را تحت يك حكم جمع كند ، و آن الف - يا گرد آوردن دو چيز است ؛ مانند سخن خداى برين :
« الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا »
« 1 »
مال و پسران زيور زندگى دنيايند .
و مانند سخن خداى متعال :
« وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ »
« 2 »
و بدانيد كه اموال و فرزندان شما [ وسيله ] آزمايش [ شما ] هستند .
و در فارسى مانند اين شعر حافظ :
آسايش دو گيتى تفسير اين دو حرف است * با دوستان مروت با دشمنان مدارا
و مانند :
زن و اژدها هردو در خاك به * جهان پاك از اين هردو ناپاك به
ب - و إمّا فى أكثر نحو قوله تعالى :
ب - و يا بيشتر از دو چيز تحت يك حكم گرد مىآيد ؛ مانند سخن خداى و الا :
« إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ »
« 3 »
شراب و قمار و بتها و تيرهاى قرعه پليدند [ و ] از عمل شيطانند ، پس از آنها دورى گزينيد .
هامش
( 1 ) - كهف ، 46
( 2 ) - انفال ، 28
( 3 ) - مائده ، 90