عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِناتٍ فَلا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى الْكُفَّارِ لا هُنَّ حِلٌّ لَهُمْ وَ لا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ ، وَ آتُوهُمْ ما أَنْفَقُوا ، وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ ، وَ لا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ . . . »
« 1 » : [ اى مؤمنان ! هرگاه زنان با ايمان مهاجر ، نزد شما آيند ، آنان را بيازماييد . خدا به ( حقيقت ) ايمانشان آگاهتر است . پس اگر آنان را با ايمان تشخيص داديد ، ديگر ايشان را به نزد كافران بازمگردانيد : نه آن زنان بر ايشان حلالند و نه آن مردان بر اين زنان حلال . و به شوهرانشان آن چه هزينهء ( اين زنان ) كردهاند ؛ بدهيد . و بر شما گناهى نيست كه پس از آن كه مهريهء ايشان را داديد ، با آنان ازدواج كنيد ؛ و با زنان كافر ازدواج نكنيد ( و همسران كافر را در نزد خويش نگاه مداريد ) . . . ] پيامبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - زنان را با شرط بيعت مىآزمود :
« يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذا جاءَكَ الْمُؤْمِناتُ يُبايِعْنَكَ عَلى أَنْ لا يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئاً وَ لا يَسْرِقْنَ وَ لا يَزْنِينَ وَ لا يَقْتُلْنَ أَوْلادَهُنَّ وَ لا يَأْتِينَ بِبُهْتانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَ أَرْجُلِهِنَّ وَ لا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ ، فَبايِعْهُنَّ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللَّهَ . . . »
« 2 » : [ اى پيامبر ! چون زنان مؤمن نزد تو آيند كه ( با اين شرايط ) با تو بيعت كنند كه : چيزى را با خدا شريك نسازند و دزدى نكنند و ( خود را ) به زنا نيالايند و فرزندانشان را نكشند و بچههاى حرامزادهء پيش دست و پاى خود را با بهتان ( و ترفند ) به شوهر نبندند و در كار نيك از تو نافرمانى نكنند ؛ با آنان بيعت كن و از خدا برايشان آمرزش بخواه . . . ] پس هر زنى اين شروط ششگانه را پذيرفت ، با او بيعت كن و او را به مكه بازمگردان .
به حكم اين فرمان ، مردان مسلمانى كه همسران كافر داشتند ، آنها را طلاق دادند . عمر - رضى اللّه عنه - دو زن مشرك را ، كه همسرش بودند ، طلاق گفت كه : يكى از آنها با معاويه و ديگرى با صفوان پسر اميه ازدواج نمود .
هامش
( 1 ) - ممتحنه / 10 .
( 2 ) - ممتحنه / 12 .