باب صدم در مصافحه و معانقه و بوسيدن
اخبار باب
امالى صدوق : بسندش تا امام صادق ( ع ) فرمود در اين ميان كه ابراهيم خليل الرحمن در كوه بيت المقدس چراگاهى براى گوسفندانش جستجو ميكرد آوازى شنيد بناگاه مردى در نماز ايستاده بود و قامت او دوازده وجب بود و به او گفت : اى بنده خدا براى كه نماز ميخوانى گفت : براى خداى آسمان آن حضرت گفت از تبارت كسى جز تو زنده مانده ؟ گفت : نه ، گفت پس از كجا ميخورى ؟ گفت از اين درخت در تابستان مىچينم و در زمستان مىخورم ، به او فرمود : خانهات كجاست و او با دست بكوهى اشاره كرد ، آن حضرت به او فرمود : ميتوانى مرا با خود ببرى و شب را با تو بسر برم گفتش جلوم آبى است كه غرق مىكند ، فرمودش خودت چه ميكنى ؟ گفت بر روى آن راه ميروم ، فرمود : مرا با خود ببر شايد خدا به من هم بدهد آنچه به تو داده گويد : عابد دستش را گرفت و با هم رفتند تا به آن آب رسيدند و هر دو روى آن راه رفتند تا بخانهاش رسيدند و ابراهيم به او گفتش چه روزى را بزرگتر ميدانى ؟ گفتش روز جرا كه مردم از هم بازخواست ميكنند ، گفت ميخواهى هر دو دست برداريم و بدرگاه خدا دعا كنيم كه ما را از شر آن روز در امان دارد ؟ با دعايم چه كنم كه سى سال است دعائى بدرگاه خدا ميكنم و مستجاب نشده آن حضرت فرمود : به تو خبر ندهم كه چرا دعايت مستجاب نشده ؟ گفت چرا فرمودش راستش خدا عز و جل چون بندهاى را دوست دارد دعايش را نگهدارد تا با او مناجات كند و از او بخواهد و از درگاه او بجويد و چون بندهاى را بد دارد زود دعايش اجابت كند يا دلش را نااميد سازد از آن .
سپس به او فرمود : دعايت چه بوده ؟ گفت : به من گله گوسفندى گذشت كه با آن پسر بچهاى بود با گيسوان ، و به او گفتم : اى پسر اين گوسفندان از كيست ؟ و پاسخ داد از ابراهيم خليل الرحمن و گفتم : بار خدايا اگر در زمين خليلى دارى او را به من بنما آن حضرت گفت : دعايت اجابت شد من ابراهيم خليل الرحمن هستم و او را در آغوش گرفت و چون خدا محمد ( ص ) را مبعوث كرد مصافحه را آورد .
2 - خصال : بسندش تا امام پنجم ( ع ) كه مؤمن با مؤمن مصافحه كند و با هم دست دهند جدا شوند و گناهى ندارند .
3 - همان در اربعمائه كه امير مؤمنان ( ع ) فرمود : چون برادر خود را ديديد و با هم