و پندارد آنان خلفاء خدايند در زمينش و پندارد كه هر بر آنها بشورد كشتنش واجب است و بدروغ و ناراست روايت در آن آورد و روايت كند كه نماز پشت سر آنكه چيره شده روا است گرچه خارجى و ستمكار است ، و روايت كند كه امام حسين ابن على عليهما السّلام شوريد بر يزيد بن معاويه و پندارد كه بر هر مسلمانى بايد كه زكات مالش را بسلطان دهد گرچه ستمكار است .
اى ابراهيم همه اينها رد بر خدا تعالى و رسولش باشند ، سبحان اللَّه ، به خدا دروغ بستند و برسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله باطل و بيهوده افترا زدند و با خدا و رسول و خلفايش مخالفت ورزيدند .
اى ابراهيم همه اينها را برايت از روى قرآن خدا بيان كنم كه نتوانند آن را انكار كرد و گريخت و كسى كه يك حرف از قرآن را رد كند البته كه به خدا و رسولش كافر است .
گفتم : يا ابن رسول اللَّه راستى آنچه ازت پرسيدم در قرآنست ؟ فرمود : آرى اينكه در باره شيعه امير مؤمنان عليه السّلام و دشمن ناصبى او پرسيدى در كتاب خدا عز و جل است ، گفتم يا ابن رسول اللَّه خود همين ؟ فرمود : آرى خودش در كتابيست كه بيهوده در پيش و پس آن نيست و از خداى حكيم پسنديده فرود شده .
اى ابراهيم بخوان اين آيه را آنان كه كناره گيرند از گناهان بزرگ و هرزگيها جز در عالم خيال راستى كه پروردگارت آمرزش فراگير دارد ، او داناتر است بشما چون بر آورد شما را از زمين » ( 32 / النجم ) ميدانى اين زمين كدام است : گفتم : نه ، فرمود : بدان كه خدا آفريد زمينى خوب و پاكيزه و بر گشود در آن آبى شيرين و زلال خوشگوار و خوش نوش و پيشنهاد كرد بدان ولايت ما خاندان را و آن را پذيرفت و آن آب را تا هفت روز بر آن روان ساخت و پس از هفتم روزش از آن باز گرفت و از برگزيدهء آن گل گلى برداشت و آن را سرشت و امامان را ساخت و تهماندهاش را بر گرفت و از آن شيعيان ما را آفريد و دوستان ما را از باقيمانده سرشت ، و اگر كه سرشت
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 80
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٨٠