به يكديگر ( 29 - الفتح ) .
8 - نوادر راوندى : بسندش تا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله كه بپرهيزيد از هوش مؤمن زيرا مينگرد بنور خداى تعالى .
9 - عيون اخبار الرضا ج 2 ص 200 : بسندى تا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلم مؤمن مينگرد بنور خدا .
10 - نهج البلاغه 219 باب حكم و مواعظ : فرمود : از گمان مؤمنان بپرهيزيد كه خدا حق را بزبانشان روان كرده .
11 - كافى ( ج 2 ص 166 ) : بسندش از جابر جعفى گفت در برابر امام باقر عليه السّلام گرفته شدم و گفتم : قربانت بسا اندوهگين شوم بىآسيبى كه به من رسد يا حادثهاى كه رخ دهد به من تا آنجا كه خاندانم در چهرهام بشناسند و هم دوستم ؟ فرمود : آرى جابر راستش خدا عز و جل مؤمنان را از سرشت بهشت آفريده و در آنان از بوى روح خود در آورده از اين رو مؤمن برادر پدرى و مادرى مؤمن است چون آسيبى بيكى از اين ارواح در يك شهرى از شهرها رسد و اندوه خورد آنها هم اندوه خورند چون از او باشند .
بيان : در محاسن بجاى تقبضت تنفست يا تأوهت آمده يعنى آه كشيدم ( 133 ) بوى روح همان است كه دميده در پيغمبران و امامان كه فرموده و دميدم در او از روحم ( 29 - الحجر ) يا از مهر ذاتى او است كه امام صادق عليه السّلام فرمود : به خدا شيعه ما از نور خدا آفريده شدند و به دو بازگردند . يا مقصود عود روح است و آن را مانند باد كرده چون روانست در تن چنانچه نسبت دميدن هم بدان از اين رو است يعنى از روحى كه مانند باد است و آن را برگزيده يا مقصود نسيم رحمت است چنانچه در خبر ديگر است كه روان كرد در آنان از نسيم رحمتش پدر و مادرى ظاهر مانند كردن سرشت است بمادر و روح به پدر و عكس آن هم رواست .
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 58
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٥٨