تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 301

مساهمون:

ص٣٠١
نكنيد هواهاى مردمى را كه گمراه شدند از پيش ، و كيست گمراه‌تر از كسى كه پيرو هواى خود باشد بىرهنمائى از خدا . پايان . سختى نكند در گفتار و سخت نگيرد بر زير دستش در دين يا دنيا يا هر دو ، و در نيايد در آنچه برايش مهم نيست و سودش ندارد ، بنقل از قاموس . ناصر دين است از اصول و فروع در گفتار و كردار . حامى مؤمنانست و جلو زيان آنها را بگيرد . پناه مسلمانانست و از آنها نگهدارى كند . ستايش در گوش او اثر ندارد تا او را از حق بگرداند و آن را نشنيده انگارد ، و بقولى گوشش دريده نشود و حماقت نكند و آن دور از ظاهر است . زخم نزند طمع بدلش و در آن اثر نكند و پا بر جا نشود ، و اين اشعار دارد باينكه طمع دل را زخم كند و به نشود ( لغت را از قاموس آورده ) . و بازيگرى حكم او را دگرگون نكند و او را از حكمت و فرزانگى بدر نبرد و چنانچه خدا فرموده ( و چون گذرند ببيهوده ارجمند گذرند 72 - الفرقان ) يا مقصود اينست كه كارهاى دنيا حكمت و فرزانگى او را ديگرگون نسازند چنانچه خدا فرموده ( 64 - العنكبوت ) و نيست اين زندگى دنيا جز سرگرمى و بازيگرى . آگاه نسازد نادان را از دانش خود كه آنان مخالف روش او باشند و از آنها تقيه كند ، يا كم‌خردند و فهم دانش او نكنند . پر گفتار است در آنچه بايد گفت . پر كردار است بدان چه گويد و داند ، بقولى عالم تا حازم شرح پر كرداريست و حزم عاقبت‌سنجى است . و فحاش نيست : بقول راغب : فحش و فحشاء و فاحشه بر آن گفتار و كرداريست كه بسيار زشت است . وصول بىعنف كه با خويشان و مؤمنان معاشرت دارد و به آنها نيكى كند بىآنكه