فضيلت تقوى و نكوهش بىتقوائى است .
فتعبوا : يعنى دست از دنيا تكاندند و به كار ديگر سرا پرداختند ، بنقل لغت از نهايه .
و بسا كه از هب باشد يعنى بيدار شدند از خواب غفلت و شتاب كردند در طاعت يا پوسيد تنهاى آنها در عبادت ( بنقل لغت از قاموس ) .
و در يك نسخه فبهتوا يعنى خيره و سرگردان شدند از ملاحظه عظمت خدا سبحانه يا اينكه مردم آنها را چنين پندارند چنانچه خواهد آمد .
مئونه آنها از دنيا بزرگ است : مئونه : ثقل ، قوت ، رنج و سختى را گويند ( پس از سخن از جوهرى در ماده لغت مئونه گويد ) .
و من گويم : اين عبارت چند توجيه دارد :
1 - رنج و سختى آنها براى ترك دنيا و مجاهده با نفس سركش خود در روگردانى از آن بزرگ است .
2 - روزى بر آنها تنگ است ، چون از حرام روگردانند و از شبهه ، و در آمد حلال اندك است با اينكه اولياء خدا بيشتر دچار نداريند و عظيمه بمعنى شدت است يا مئونه بمعنى رنج .
3 - قوتى كه در دنيا بدست آرند بزرگ شمارند و شكر گزارند گرچه اندك باشد .
4 - چون بر نانخوران و خويشان و فقراء پر هزينه دهند و پذيرائى كنند خرج آنها بسيار است .
5 - گرفتاريشان براى معاشرت با مردم و دشمنان بيش و عدم و همكيش اندك بزرگ است .
6 - آنچه پدرم ( قده ) گفته : كه مقصود از مئونه آنها زاد راه آخرت آنها است از طاعات و قربات و صدقات ، و مقصود اينست كه بهره بزرگى از دنيا براى ديگر
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 276
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٧٦