سنگين و با وقار است در لرزشها ، قانع است بدان چه داده شده ، مصائب بر او بزرگ نيايند ، و بر هيچ دشمنى ستم نكند ، و در باره دوستى گنهكار نشود ، و مردم از او در آسايشند ، و خودش از خود در سختى است .
49 - نهج البلاغه ( ج 2 ص 214 شماره 289 حكم ) در زمانى كه گذشت برادرى داشتم در راه خدا و او را در چشمم بزرگ ميكرد خردى دنيا در ديد او ، زير فرمان شكمش نبود ، آنچه نيافتى نخواستى ، و از آنچه يافتى پر نخوردى ، بيشتر روزگارش خاموش بود ، اگر گفتى گويندهها را سرآمد بودى و تشنگى پرسندهها را فرو نشاندى ، و ناتوانى بود كه ناتوان شمرده ميشد ، و چون روز كوشش ميرسيد چون شير بيشه بود و چون مار گزنده بيابان .
حجتى بميان نمىآورد تا داورى باشد ، از كسى سرزنش نميكرد در آنچه عذر پسند بود تا عذر او را بشنود ، از دردى شكوه نميكرد جز پس از بهبوديش ، و هميشه آنچه را ميكرد به زبان مىآورد ، و نمىگفت آنچه نميكرد ، و اگر در گفتار شكست مىخورد در خاموشى از همه پيش بود و بىشكست ، و پيوسته براى شنيدن حريصتر بود تا براى گفتن ، و هميشه چون در برابر دو پيشامد بود نگاه ميكرد هر كدام هوسناكتر بود مخالف آن بود .
بر شما باد بدين اخلاق ، بدان بچسبيد و در آنها با هم رقابت كنيد ، و اگر نتوانيد بدانها دست يابيد بدانيد كه بر گرفتن اندك بهتر است از ترك همه كه بسيارند .
فرمود : ايمان بندهاى باور نشود تا بدان چه در دست خدا است اعتمادش بيشتر باشد از آنچه خود دارد .
فرمود ( ع ) نشانه ايمان اينست كه راستى با زيان برگزينى بر دروغ سود بخش و اينكه نباشد در بازگوئى تو فزونى بر آنچه دانى ، و اينكه از خدا بترسى در بازگوئى از ديگرى .
50 - نهج البلاغه ( ج 1 ص 419 عبده مصر ) :
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 249
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٤٩