و دانستيم آنچه بوده و مىباشد تا روز رستاخيز . و در تفسير على بن ابراهيم : جز هر كه پسندد از رسول فرمود على مرتضى از رسول است و او هم از اوست .
وانگه بدان گواه آوردن از آيه كريمه دلالت دارد كه كتمان سر پوشاندن آنست از آنكه اهلش نيست و از كسى كه آن را نهان ندارد و فاش كند .
« خذ العفو » در مجمع البيان ( ج 4 ص 512 ) گويد : اى محمد بگير فزونى از اموال مردم را از هزينه آنان و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فزونى اموال را ميستد و نصاب و اندازهاى نداشت وانگه آيه زكات نازل شد و آن را نسخ كرد .
و بقولى يعنى با اخلاق مردم بساز و با آنان مدارا كن و سخت نگير و آنچه مىشود بگير چه در حقوق واجبه براى خدا و يا مردم و جز آن ، و بقولى گذشت كن از پوزشخواه و چشم بپوش .
و وادار بهر نيكى كه خرد و يا شرع پسندد و زشت و بد نباشد نزد خردمندان ، و بقولى بهر خصلت پسنديده و روگردان از نادانان كه نپذيرند و لجبازند و آبروى خود نگهدار و با آنها در نياويز ، و نبايد گفت كه اين آيه به آيه جهاد نسخ شده زيرا آيه جهاد تنها كافر را از آن تخصيص داده .
و صابران در سختى : گويم آيه اينست « نيست نيكى اينكه رو كنيد بسوى خاور و باختر ولى نيكى اينست كه بگرود كسى به خدا و باور دارد روز رستاخيز را و فرشتهها را و كتاب را و پيغمبران را و بدهد مال را با دوستى آن بخويشان و يتيمان و مستمندان و در راه ماندهها و گدايان و آزاد كردن بندهها و به پا دارد نماز و بدهد زكات و پاينده بر پيمان كه بندند و شكيبايان در سختى و تنگى و هنگام نبرد همان آنانند كه راست گفتند و آنانند پرهيزكاران .
بيضاوى گفته « بأساء » سختى در مال است چون ندارى ، و « ضراء » تنگى در جان چون بيمارى .
و از آيه برآيد كه در باره ائمه عليهم السّلام نازل شده چون هم آنانند كه راستند
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 224
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٢٤