72 - در تمحيص : از سدير كه به امام صادق ( ع ) گفتم : آيا خدا بمؤمن بلا دهد ؟
فرمود : آيا بلا كشد جز مؤمن ، تا آنجا كه صاحب يس گفت : كاش قومم ميدانستند ( 13 - يس ) مكنع بود ، گفتم : مكنع چيست ؟ فرمود : خوره داشت .
73 - تمحيص : امام صادق ( ع ) كه مؤمنى نباشد جز دردى دارد در تنش كه از او جدا نشود تا بميرد ، اين كفاره گناهان او باشد .
74 - تمحيص : از امام صادق ( ع ) كه پيوسته غمها و اندوهها با مؤمن باشند تا گناهى از او باقى نگذارند .
و از آن حضرت است كه بر مؤمن چهل شب نگذرد جز كه پيشامدى بر او رخ دهد اندوهبار كه پروردگارش را بيادش آورد .
75 - تمحيص : از حارث بن عمر كه شنيدم امام صادق ( ع ) ميفرمود : راستى بنده مؤمن در دنيا اندوه خورد تا بيگناه از آن بيرون رود .
76 - تمحيص : از ابى بصير كه شنيدم امام صادق ( ع ) ميفرمود خدا فرموده :
اگر بنده مؤمنم در دل خود اندوه و خشم نميخورد ، سر منافق را با سر بند بستم كه دردى نچشد تا بميرد .
بيان : ( در نهايه ) در حديث ايمانست كه من از تو پرسم و بر من مشور يعنى از پرسشم خشم مكن . . .
77 - تمحيص : تا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله كه دنيا زندان مؤمن است و بهشت كافر ، مؤمن در آن هراسد و كافر از آن بهره برد . . .
78 - تمحيص : از ابى جعفر عليه السّلام كه بندهاى ارجمند شود نزد خدا تعالى تا آنجا كه اگر از او خواهش كند دنيا و آنچه دارد به او دهد و آنها در او كاستى نكنند ولى اگر وجبى از بهشت را از او خواهد محرومش سازد ، و راستى خدا بنوازد مؤمن را با بلا چنانچه بنوازد مسافر خانوادهاش را با هديه و ارمغانى و پرهيزش دهد از دنيا چنانچه پزشك بيمار را .
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 191
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٩١