تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 185

مساهمون:

ص١٨٥
نعمت و عذابى كه چنين باشند ، اينست نعمت آن را بجوئيد ( اينست عذاب از آن پرهيزيد ) . 50 - مجالس مفيد ( ص 22 ) بسندش از امام عليه السّلام كه چون گناه بنده بسيار شد و وسيله جبران ندارد ، خدايش باندوه دچار كند تا كفاره گناهش شود . در تمحيص : از حكم مانندش آمده . 51 - مجالس مفيد ( ص 31 ) بسندش از احمد بن سليمان قمى كه شنيدم امام صادق عليه السّلام ميفرمود براستى پيغمبرى بوده كه از گرسنگى مرده ، راستى پيغمبرى دچار تشنگى شده تا از آن مرده ، راستى پيغمبرى دچار برهنگى شده تا از لختى مرده ، راستى پيغمبرى بوده كه از درد و بيماريها نابود شده ، راستى پيغمبرى بوده كه نزد مردمش مىآمد و به كار آنها اندر ميشد ، ميفرمود : خدا را فرمانبرند و آنها را به يگانه‌پرستى دعوت ميكرد ، و خوابگاه شبى نداشت و نميگذاشتند سخن خود را پايان دهد و از او نميشنيدند تا او را ميكشتند ، و همانا خدا تبارك و تعالى بنده‌هايش را به اندازه مقامى كه نزد او دارند گرفتار بلا مىكند . 52 - مجالس مفيد ( ص 63 ) بسندش از امام صادق عليه السّلام كه خدا در مناجات به موسى بن عمران فرمود : اى موسى آفريده‌اى نيافريدم دوستتر نزد خود از بنده مؤمنم و راستش او را گرفتار كنم بدان چه خير او است ، من داناترم بدان چه صلاح بنده‌ام باشد ، بايد بر بلايم شكيبا و بر نعمتم شاكر باشد و بقضايم راضى ، او را در صديقان نزد خود نويسم چون كار پسند مرا كند و فرمانم برد . 53 - روضة الواعظين ( مضمون شماره 50 را آورده و بدان افزوده ) اگر آن را نمود چه بهتر و گر نه او را در گورش عذاب كند ، تا برخورد به او خدا عز و جل در روز برخورد و چيزى گواه گناهى بر او نباشد . 54 - جامع الاخبار : امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : بيتابى نزد بلا فزونى بر محنت باشد .