على عليه السّلام آنها را برگرفت « 1 » » .
در روايتى ديگر آمده است : « فروش دختران پادشاهان اگر چه كافر باشند ، جايز نيست « 2 » » .
در روايتى ديگر آمده است : « خليد ، كارگزار على عليه السّلام در خراسان براى دستگيرى دختران كسرى نيروى زيادى گذاشت و آنان به شرط امان تسليم شدند . خليد ، آنان را نزد على عليه السّلام فرستاد . هنگامى كه دختران نزد حضرت رسيدند ، حضرت از ايشان پرسيد : « شما را شوهر دهم ؟ » گفتند : نه ، مگر آن كه فرزندانت را شوهر ما سازى ؛ زيرا جز آنان كسى را هم شأن خود نمىدانيم . حضرت فرمود : « پس هر جا مىخواهيد برويد » در اين ميان مردى به نام نرسا برخاست و گفت : دستور بده آنها پيش من بيايند . اين كار لطفى از جانب تو خواهد بود ، زيرا ميان من و آنها خويشاوندى هست « 3 » .
مقصود از اكرام اسير در اين جا ، آن چنان كه على عليه السّلام بدان استشهاد مىفرمايد ، همان رعايت احترام و مصونيت اسير بر طبق مقام منزلت اجتماعىيى كه در موطن و قوم خود داشته ، مىباشد ؛ به نحوى كه اگر رعايت نشود در حكم سلب حقى از حقوق او و توهينى نسبت به كرامت وى و تشويش و ناراحتىيى براى او خواهد بود . اين تكريم نيز مصاديقى از احسان و خوش رفتارى و نيكى كردن است كه در احاديث گذشته بدان امر شده است ، از اين رو حضرت در اكرام اسيران ايرانى ، امور زير را مبنا قرار داد .
هامش
( 1 ) . « ان بنات الملوك لايعاملن معاملة بنات السوقة . . . يقومّن و مهما بلغ ثمنهّن يقوم به من يختارهن » . ر . ك : علىوالخلفاء ، ص 233 ، به نقل از مرآةالجنان يافعى ؛ نورالابصار شبلنجى ، ص 126 ؛ اسعافالراغبين ؛ ابنخلكان ؛ سيرة الائمة الاثنى عشر ، ج 2 ، ص 118 ؛ السيرةالحلبيه ، ج 2 ، ص 49 .
( 2 ) . المستدرك ، ج 2 ، ص 487 ؛ البحار ، ج 46 ، ص 10 به نقل از الخرائج ؛ سيرة الائمة الاثنىعشر ، ج 2 ، ص 118 ؛ الكامل ، ج 2 ، ص 285 « لا يجوز بيع بنات الملوك و ان كن كافرات » .
( 3 ) . البحار ، ج 32 ، ص 357 به نقل از الصفين نصر « ازوجكن ؟ . . . اذهبا حيث شئتما . . . » .