تشريح المسائل
* در متن قبل فرموديد كه امر ظهور در طلب دارد ، بفرمائيد مسألهء مورد بحث در اينجا چيست ؟
در اين است كه : آيا مراد ، مطلق طلب است يا اينكه طالب بايد داراى ( علوّ ) و يا ( استعلاء ) و يا ( علوّ و استعلاء ) باشد ؟ و يا اينكه علو بايد با عدم استحفاظ باشد ؟ و به عبارت ديگر :
در صدق و تحقق امر به معناى طلب ، آيا علوّ معتبر است يا استعلاء ؟ يا هم علوّ ، هم استعلاء و يا نه علوّ و نه استعلاء ؟
* امر به معناى طلب خود بر چند قسم است ؟
بر سه قسم است :
1 - طلب عالى از دانى كه از آن تعبير به ( امر ) مىشود .
2 - طلب مساوى از مساوى ، كه نامش التماس و يا خواهش است .
3 - طلب سافل از عالى است كه معروف به ( دعا ) مىباشد .
* عالى كيست ؟
كسى است كه داراى تفوقى است كه اين تفوق عقلا يا شرعا موجب اطاعت از او مىشود .
* علوّ واقعى چيست ؟
عالى و برتر بودن شخص است در واقع و نفس الأمر ، چه عرفا ، چه عقلا و چه شرعا .
* منظور از استعلاء چيست ؟
ادعاى برترى كردن و آن را در قيافهء آمرانه اظهار نمودن است . چه اين ادعا مطابق با واقع باشد و يا اينكه نه .
* با توجّه به مقدمات فوق مراد از ( الظاهر اعتبار العلوّ فى معنا الأمر . . . ) چيست ؟
بيان جناب آخوند و نظر ايشان است مبنى بر اينكه ظاهر كلمهء ( امر ) اين است كه : علوّ و برترى داشتن در معناى آن شرط است و لذا ( امر ) اختصاص به طلبى دارد كه از جانب عالى صادر شود .
بنابراين :
نه طلب مساوى از مساوى امر است و نه طلب دانى از عالى .
* دليل بر اين مدّعا چيست ؟
1 - تبادر است ، يعنى : هنگامى كه لفظ امر به صورت مطلق به كار مىرود ، طلب عالى از دانى به