باب ( 4 ) در بيان شمهء از فضائل حسين ( ع ) و فضيلت زيارت آن حضرت و يادآورى از مصيبت آن بزرگوار
1 - سعيد بن راشد از يعلى بن مرة حديث كند كه گفت : شنيدم از رسول خدا ( ص ) كه ميفرمود :
حسين از من است و من از حسينم ، دوست دارد خدا را هر كس كه حسين را دوست دارد ، حسين سبطى از اسباط است ( طريحى ( ره ) گويد : يعنى امتى است از امتها در نيكى و خير ، و محتمل است مراد از سبط قبيلهء باشد ، يعنى نسل پيغمبر ( ص ) از او پراكنده شود و او همانند تنهء درخت است ، و سبط بدرختى گويند كه داراى شاخههاى بسيار بوده و تنهء آن يكى باشد ) .
2 - ابن لهيعة از أبى عوانه در حديثى مرفوع از پيغمبر ( ص ) حديث كند كه آن حضرت ( ص ) فرمود : همانا حسن و حسين دو گوشواره عرش خدايند ، و بهشت ( به خدا ) گفت : بار پروردگارا ناتوانان و مستمندان را در من جاى دادهاى ؟ خداى تعالى به او فرمود : آيا خوشنود نشوى كه من پايههاى تو را بحسن و حسين آرايش دادم ، فرمود : پس بهشت از شادى همانند عروس به خود خراميد .
3 - و عبد اللَّه بن ميمون قداح از امام صادق ( ع ) روايت كند كه فرمود : حسن و حسين پيش روى رسول خدا ( ص ) با هم كشتى گرفتند ، پس رسول خدا ( ص ) فرمود : اى حسن بگير حسين را ، فاطمه