از ديگرانى . ( 6 ) در بخش كردن ( بيت المال ) بطور مساوات و برابر از ديگران بهترى . ( 7 ) و در سنجش ( فضيلت ) نزد خداوند از همه برتر و بزرگترى .
( شرح - طبرسى ( ره ) در مجمع البيان در تفسير آيهء شريفهء : «
وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ
» يعنى . . . ياد آوريشان كن بروزهاى خدا . . . ( سورهء ابراهيم آيه 5 ) چند وجه نقل كرده و هر يك از آنها را از يك يا جمعى از مفسرين روايت كند . ( 1 ) اينكه مقصود از روزهاى خدا پيش آمدهائى است كه در آن روزها رخ داده مانند نابود شدن و غرق شدن و دچار بلا و عذاب شدن امتهاى گذشته كه ديگران ( از نافرمانى خدا ) بترسند و پند گيرند ، يعنى روزهائى كه خداوند از مردمان گذشته انتقام گرفته است . ( 2 ) مقصود از روزهاى خداوند نعمتهاى او است . ( 3 ) مقصود از روزهاى خدا كردار او نسبت ببندگان است چه آن كردار نعمت دادن باشد به آنها يا انتقام از ايشان ، و على بن ابراهيم قمى ( ره ) در تفسير اين آيه گويد : روزهاى خداوند سه روز است : روز آمدن حضرت قائم عليه السلام ، و روز مرگ عمومى ، و روز قيامت ، و شيخ صدوق ( ره ) در كتاب خصال و نيز در كتاب معانى الاخبار از امام باقر عليه السلام حديث كند كه فرمود : روزهاى خدا سه روز است : روزى كه حضرت قائم عليه السّلام ظهور كند ، و روز رجعت ، و روز قيامت . اين بود روايات و كلمات مفسرين در اين باره ، و البته معناى اين حديث با آنچه در تفسير على بن ابراهيم و كتاب خصال و معانى الاخبار وارد شده مناسبتر و بذهن نزديكتر است از آنچه در تفسير مجمع البيان نقل فرموده است ، و العلم عند اللَّه .
و در آن قسمت از حديث كه فرمود : « و أقسمهم بالسويه » اشاره است باينكه ديگران در قسمت كردن بيت المال ميان مردم تفاوت را منظور كنند و ميان پير و جوان و خرد و كلان ، و بيگانگان و نزديكان و مستمندان و ثروتمندان ، و گمنامان و اشراف و اعيان را فرق گذارند چنانچه از كردار ابو بكر و عمر و عثمان كه پيش از آن حضرت بودند مشهور شد ، ولى على عليه السّلام بدون تفاوت به همه يكسان بخش ميكرد و همين عدالت او بود كه باعث بيعتشكنى طلحه و زبير و كنارهگيرى گروهى از دنيا پرستان گرديد ، و شواهد تاريخى آنچه گفته شد بر اهل اطلاع پوشيده نيست و نقل آنها مناسب با وضع ترجمه و شرح ما نيست ، و سخن را بدرازا كشيد ) .
و مانند اين اخبار و آنچه به آن معنى است نزد شيعه و سنى مشهورتر از آنست كه نيازى بدرازا كردن سخن و شرح كلام باشد .
4 - و اگر نبود در برترى آن حضرت جز حديث طائر ( داستان مرغ بريان شده كه شرح آن بيايد ) كه روايتش مشهور و زبانزد همگان است ( براى ما ) كافى بود ، و ما را بىنياز ميكرد ، كه در آن حديث