كار غسل دادن و كفن كردنش را بدستور خود آن حضرت دو فرزندش حسن و حسين عليهما السّلام انجام دادند ، و جنازهء آن بزرگوار را ( پس از غسل و كفن كردن ) بجانب نجف كوفه بردند و در آنجا دفن كردند ، و جاى قبرش را پنهان كردند ، و اين كار طبق وصيتى بود كه خود آن حضرت به دو فرزندش فرمود ، زيرا كه روى كار آمدن بنى اميه را پس از او و عقايد آنها را در دشمنى با خودش ميدانست ، و از سرانجام كارشان آگاه بود ، و ميدانست كه اينان بواسطهء سوء نيت ( و ناپاكى دلى ) كه دارند تا آنجا كه بتوانند از كردار زشت و گفتار نابهنجار فروگذار نخواهند كرد ( و از قبر و جنازهء آن حضرت نيز دست بردار نخواهند بود ) و پيوسته قبرش پنهان بود ، تا اينكه حضرت صادق جعفر بن محمد عليهما السلام پس از ( نابودى بنى اميه ، و ) روى كار آمدن بنى عباس آن را نشان داد ، و در آن هنگام كه منصور دوانيقى در شهر حيره ( كه در سه منزلى كوفه بود ) توقف داشت ، و امام صادق عليه السّلام براى ديدار او ميرفت ( در سر راه ) آن قبر شريف را زيارت كرد ، شيعيان آن مكان را شناختند و دانستند كه آنجا مزار آن حضرت عليه السّلام است ، و در آن روزى كه از دنيا رفت شصت و سه سال از عمر شريفش گذشته بود .
[ فصل ( 3 ) خبرهايى كه آن خضرت پيش از وقوع آن جريان جانگداز داد ]
1 - و از جمله خبرهائى كه آن حضرت عليه السّلام پيش از اين جريان فرمود و دلالت دارد كه آن پيش آمد را ميدانسته خبرى است كه على بن منذر ( بسند خود ) از عامر بن واثله حديث كند كه گفت : ( هنگامى كه ) أمير المؤمنين عليه السّلام مردم را براى بيعت گرد آورد ، عبد الرحمن بن ملجم مرادى لعنه اللَّه ( براى بيعت ) نزد آن حضرت آمد ، حضرت دو بار يا سه بار او را برگرداند ( و حاضر به بيعت كردنش نشد ) و پس از آن با او بيعت كرد و هنگام بيعت با او فرمود : چه چيز جلوى بدبختترين اين امت را گرفته ؟ سوگند به آن كه جانم بدست اوست كه تو اين را از اين خضاب ميكنى - و دست مبارك بر محاسن و