گذشته از همهء اينها خداى عز و جل بولايت ( و امامت ) او در قرآن ( در سورهء مائده آيه 55 ) تصريح فرموده آنجا كه فرمايد : « جز اين نيست كه ولى شما خدا است و رسول او ، و آنان كه ايمان آوردند آنان كه بپاى دارند نماز را و در حالى كه در ركوعند زكات ( و صدقه ) ميدهند » و ( بر اهل اطلاع ) روشن است كه كسى جز او در حال ركوع زكات نداد . و در علم لغت نيز ثابت شده و اختلافى در اين باره نيست كه « ولى » به معناى « أولى » ( يعنى برتر و سزاوارتر ) است ( نه به معناى دوست كه برخى گفتهاند ) .
و آنگاه كه به حكم قرآن ثابت شد كه امير المؤمنين عليه السّلام از مردمان به خود آنها سزاوارتر و اولى است ، زيرا ( چنانچه دانستى ) در قرآن بدان تصريح شده ، با اين بيان روشن اطاعت او بر همهء مردمان واجب است چنانچه اطاعت خداى تعالى و رسول او صلّى اللَّه عليه و آله واجب است ، چون آيهء شريفه از اولى بودن خدا و رسول نسبت بمؤمنين خبر دهد ( و ولايت على عليه السّلام نيز در همان مرتبه است ) و ( دليل ديگر بر امامت آن حضرت ) گفتار پيغمبر ( ص ) است در آن روز كه فرزندان عبد المطلب را بويژه در خانهء خود براى اظهار دعوتش گرد آورد و آن روز را يوم الدار خواندند ، ( كه در آن روز فرمود : ) هر كه مرا در بارهء پيشرفت اين دين يارى كند او برادر و وصى و وزير و وارث و جانشين من است پس از ( رفتن ) من ، و أمير المؤمنين على عليه السّلام ( بود كه ) از ميانهء آنها برخاست و با اينكه كوچكتر از همهء آنها بود عرضكرد : اى رسول خدا من تو را يارى ميكنم ، پس پيغمبر ( ص ) به او فرمود : بنشين كه تو برادر و وصى و وزير و وارث و جانشين منى پس از من . و اين گفتارى است صريح و روشن در بارهء جانشينى آن حضرت .
الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد ( فارسى ) — صفحة 5
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٥