و آنگاه كه ثابت شد كه امير المؤمنين عليه السّلام از ميان مردمان به اين خوارق عادات مخصوص گرديده و چنانچه بيان داشتيم در علم و دانش از همگان جدا گشته ، روشن شود گفتار آنان كه حكم بر پيش بودن آن حضرت در مقام امامت بر ديگران كنند و او را سزاوار سبقت در مقام رياست دانند ، بدليل آنچه در قرآن حكيم در قصهء حضرت داود عليه السّلام و جناب طالوت آمده است كه خداى عز و جل فرمايد : « و گفت بديشان پيمبرشان ( داود ) همانا خدا برانگيخت براى شما طالوت را پادشاهى ، كه گفتند چگونه ويرا بر ما فرمانروائى باشد در صورتى كه ما سزاوارتريم از او بپادشاهى ، و به او گشايش در مال داده نشده ( داود ) بايشان گفت همانا خداوند برگزيدش بر شما و بيفزودش عظمتى در دانش و پيكر ، و خدا پادشاهيش را دهد بهر كه خواهد ، و خدا است گشايشمند دانا » ( سورهء بقره آيهء 247 ) .
پس خداى تعالى دليل پيش بودن طالوت را بر آن گروه از مردمان ، همان قرار داد كه آن را براى ولى خود و برادر پيغمبرش ( على عليه السّلام ) در پيش بودنش بر همهء امت دليل قرار داد ، از اينكه او را بر ديگران برگزيد ، و در دانش و پيكر عظمت و فزونى داد ، و آن را در بارهء طالوت تأكيد فرمود بمعجزهء آشكارى - چنانچه در بارهء امير المؤمنين عليه السّلام انجام داد - كه اين معجزه براى امتياز او بر ديگران بفزونى در دانش و پيكر اضافه شد ، و خداى سبحان فرموده است : « و گفت بديشان پيمبرشان همانا نشانى پادشاهى او آنست كه بيايد نزد شما تابوت كه در آن است آرامشى از پروردگار شما و بازماندهء از آنچه بازگذاردند خاندان ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ كه حمل كنند آن را فرشتگان همانا در اين است نشانى براى شما اگر هستيد مؤمنان » ( آيهء ؟ ؟ ؟ ؟ سوره ) و خرق عادت ( و اعجاز ) امير المؤمنين عليه السّلام بدان چه شماره كرديم از اخبار غيبى و
الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد ( فارسى ) — صفحة 344
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٣٤٤