بوسيلهء او افتتاح دعوت نميكرد ( و پس از خديجه نخستين كسى كه رسول خدا ( ص ) نزد او دعوتش را آشكار كرد على عليه السّلام بود ) و او را امين بر اسرار خود كه دستور بنگهداريش كرد نميفرمود ، و او را از ميان همهء همسالانش در آن زمان براى اين كار اختيار نمىنمود ، و تنها او را از ديگران مخصوص نميداشت ، اينها همه مىرساند كه آن حضرت عليه السّلام با خردساليش به حد كمال رسيده و بخداى تعالى و پيامبرش ( ص ) پيش از بلوغ عارف و آشنا بود و همين معناى گفتار خداى تعالى است كه در بارهء حضرت يحيى عليه السّلام فرمايد : « و داديمش حكم را در كودكى » ( سورهء مريم آيه 12 ) زيرا حكمى روشنتر از شناسائى خدا نيست و آشكارتر از علم بنبوت رسول خدا ( ص ) ، و پديدارتر از توانائى بر استدلال نخواهد بود ، و بهتر از اين نيست كه طرز انديشه و تفكر و راههاى بدست آوردن احكام خدا و رسيدن بحقائق پنهانى و ناديدنى را بداند ، و بنا بر آنچه گفتيم ثابت شود كه خداى تعالى در بارهء أمير المؤمنين عليه السّلام خرق عادت فرمود ، و ( او را ) بوسيلهء نشانهء روشنى خود با دو تن از پيمبرانش كه قرآن در بارهء نشانههاى بزرگ آنان گويا است برابر نمود چنانچه شرحش گذشت .
[ فصل ( 55 ) يكى از آيات الهى در آن حضرت شجاعت شگفت انگيز او بود ]
و از نشانههاى خداى تعالى كه بر خلاف عادت در امير المؤمنين عليه السّلام وجود داشت اين بود كه براى هيچ يك از دلاوران جنگجو ، و شجاعان رزمجو ديده نشد آن سابقهء كه در اين باره با گذشت زمان براى أمير المؤمنين عليه السّلام پديدار شد ، از اين گذشته در ميان جنگجويان كار آزموده كسى كه