نياورند ، از زشتى خوددارى نكنند ، چگونه ( خوددارى كنند ) در صورتى كه در كارهاى نامعلوم پناهگاهشان دلهاى خودشان است ( و بجاى اينكه در احكام مشكله و مسائل پيچيده به قرآن و پيشوايان دين مراجعه كنند به نظر خويشتن رفتار نمايند اگر چه مخالف دستور خدا باشد ) هر يك از ايشان امام و پيشواى خودش مىباشد ( و چنين پندارد ) كه در آنچه بنظرش رسيده بندهاى محكم و استوارى را گرفته است ، نيروى راه حق و پيمودن آن را ندارند ، و بر خود نيفزايند جز دورى ( از راه حق ) را ، و اين ( دورى از حق ) بخاطر شدت انس و خو گرفتن بهمديگر است و تصديق برخى از ايشان بعضى ديگر را ( يعنى اگر اين شدت انس و تصديق كردن يك ديگر نبود اين اندازه از راه حق دور نميشدند ) و همهء اينها براى كنار رفتن و دورى گزيدن از آن چيزيست كه رسول خدا ( ص ) به ارث نهاده ، و گريختن از آنچه آفريدگار آسمانها و زمينهاى دانا و آگاه به آن پيمبر گرامى فرو فرستاده است ، پس اينانند گمراهان بىبصيرت ، و بناهگاههاى شبهه ، و سرداران شك و حيرت ، هر كس به خود واگذار شود در گرداب گمراهيها غرق شود ، و خداوند بر خود نهاده كه راه راست را بنماياند ، تا هلاك شود آنكه هلاك شده ( و كفر ورزيده ) از روى بينش ، و زنده گردد آنكه زنده شده است ( و ايمان آورده ) است از روى بينش ، و همانا خداوند شنونده و دانا است ، پس اى ( مردمان ) چه اندازه شبيه هستند اين گروه به آن امتى كه از زمامداران حقيقى خود جلوگيرى كرده و از صاحب اختياران واقعى خود بيكسو شدند ، و اى بسا افسوس ( راستى ) دل ريش شود و اندوه هميشگى گردد از كردارهاى شيعيان پس از رفتن من كه با نزديكى ( زمان ) ايشان بدوستى يك ديگر و آميزش و الفت ( اندك زمانى نگذرد ) كه چگونه برخى از ايشان برخى را بكشند ، و اين دوستى و همدمى بدشمنى و كينه تبديل گردد ، پس مر خداى را است آن گروهى كه ( در اين ميان ) اساس و ريشه را از دست داده ، و رحل اقامت و تمسك را بدر خانهء فرع و شاخه افكنند ( اشاره بآمدن بنى عباس و انقراض بنى اميه است ) آنان كه آرزومند فتح و فيروزى هستند نه از راه آن ، و چشم به راه شادى و رحمتند نه از برآمدنگاه آن ، هر گروهى از ايشان بشاخهء چنگ زنند ، و بهر سو آن شاخه ميل كند آنان نيز بدنبالش
الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد ( فارسى ) — صفحة 290
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٢٩٠