پيغمبر ( ص ) و معجزهء اوست كه دلالت بر پيغمبرى او كند ، مگر نبينى كه چگونه نصرانيان اقرار بنبوت آن حضرت ( ص ) كردند ، و چگونه رسول خدا ( ص ) يقين بسرپيچى كردن ايشان از مباهله داشت ، و آنان نيز ميدانستند كه اگر با او مباهله كنند عذاب بر آنها نازل خواهد شد ، و آن حضرت ( ص ) نيز اطمينان كامل داشت كه بر آنان ظفر خواهد جست و در مقام احتجاج و دليل آوردن آنان را شكست خواهد داد ، و خداى تعالى در آيهء مباهله حكم فرمود كه على عليه السّلام جان پيغمبر ( ص ) است ، و از حكمى كه فرموده روشن گردد كه على عليه السّلام به آخرين درجه فضيلت رسيده ، و با پيغمبر ( ص ) در كمال و مقام عصمت از گناهان مساوى و همدوش است ، و همانا خداى تعالى او و همسرش و دو فرزندش را با خردساليشان براى پيغمبر ( ص ) حجتى واضح ، و براى دين او برهانى روشن قرار داد ، و به اين مطلب تصريح فرمود : كه حسن و حسين فرزندان اويند و روشن گردد كه مقصود از زنان كه خطاب به آنان متوجه شده فاطمه عليها السّلام است كه رسول خدا ( ص ) در مقام مباهله و احتجاج او را خواند ، و اينها كه گفته شد فضيلتى است ( براى اين خاندان ) كه هيچ يك از امت در اين فضيلت شريك آنان نگشت ، و كسى هماورد و همانند آنان نشد ، و اين نيز بفضيلتهاى گذشتهء امير المؤمنين عليه السّلام كه بيان داشتيم پيوست شود .
[ فصل ( 50 ) جريان حجة الوداع و آمدن على ع از يمن به مكه معظمه و داستان غدير خم ]
و از داستانهائى كه بدنبال داستان نجرانيان پيش آمد و از فضائل اختصاصى امير المؤمنين عليه السّلام آگاهى دهد ، و او را از همهء بندگان ممتاز كند داستان حجة الوداع ( و آخرين سفرى كه رسول خدا ( ص ) براى انجام فريضهء حج بخانهء خدا رفت ) بود ، و جرياناتى كه در اين سفر پيش آمد ، و براى امير المؤمنين عليه السّلام