آن را بيان فرمود كه گفت : جز نبوت ( يعنى جز اينكه پس از من پيغمبرى نيست و منصب پيغمبرى بوجود من ختم گردد ولى موسى عليه السّلام چون خاتم پيغمبران نبود و هارون پس از حضرت موسى عليه السّلام منصب پيغمبرى را نيز دارا بود ) .
( مترجم گويد : اين حديث يعنى حديث منزلت را متجاوز از ده تن از بزرگان و محدثين اهل سنت مانند احمد بن حنبل در كتاب مسند ، و مسلم در صحيح ، و ابن ماجة در سنن ، و ابن حجر در صواعق و تهذيب التهذيب ، و ابن اثير در اسد الغابة ، و ديگران نقل كردهاند و هر كسى بخواهد بيش از آنچه مؤلف محترم در اين باره قلمفرسايى كرده بفهمد و اطلاع بيشترى بر اسانيد حديث و جهات استدلالى آن پيدا كند ، بايد بكتابهاى استدلالى و مفصلى كه در اين باره نوشته شده مانند كتاب الغدير و احقاق الحق ، و غاية المرام ، و بحار ، و اثبات الهداة و غيره مراجعه نمايد ) .
آيا نمىبينى كه پيغمبر ( ص ) ( در اين حديث ) همهء منصبهائى كه هارون نسبت بموسى عليه السّلام داشت براى على عليه السّلام قرار داده جز آنچه در خود سخن بدان تصريح كرده ، و يا از نظر عقل على عليه السّلام داراى آن نيست ، و هر كس كه در معانى قرآن دقت كند و روايات و اخبار را بررسى نمايد ميداند كه هارون برادر پدر و مادرى موسى عليه السّلام ، و شريك در كار او ، و وزير او در پيغمبرى ، و رساندن رسالتهاى پروردگارش بود ، و ميداند كه خداى سبحان بواسطهء او كارش را محكم ساخت ، و اينكه او جانشين آن حضرت در ميان قوم و قبيلهاش بود ، و منصب امامت و پيشوائى او بر ايشان و واجب بودن پيروى كردن از او مانند پيشوائى و امامت و پيروى كردن از خود موسى عليه السّلام بود ( و همچنان كه واجب بود از موسى اطاعت و فرمانبردارى كنند ، واجب بود كه از هارون نيز بهمانسان فرمانبردارى كنند ) و از ( رويهمرفته آيات قرآنى و اخبار بدست آيد كه ) هارون محبوبترين مردمان و برترين آنان در پيش موسى بود .
خداى عز و جل از زبان موسى عليه السّلام در قرآن چنين فرمايد ( كه گفت ) : « پروردگارا گشاده گردان سينهء مرا ، و آسان گردان برايم كار مرا ، و باز كن گره زبانم را ، تا دريابند گفتار مرا و قرار ده براى من وزيرى از خاندانم ، هارون برادرم را ، استوار ساز به دو پشت مرا ، و شريكش گردان در كارم ، تا بستائيمت بسيار ، و يادت كنيم بسيار » پس خداى تعالى بدرخواستش پاسخ داد ، و خواستهاش
الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد ( فارسى ) — صفحة 144
مساهمون: الشيخ المفيد
ص١٤٤