1 . استعانت از غير خداوند متعال
موحّد ، همان گونه كه جز خدا را نمىپرستد ، در زندگى دنيوى و اخروى خود نيز جز از خداوند يارى نمىطلبد . از اين روست كه خداوند ، توحيد در استعانت را به توحيد در عبادت عطف مىكند و مسلمان را فرمان مىدهد كه شب و روز در نمازهاى پنجگانهاش بگويد : « إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ » . جدا كردن اين دو و حرام دانستن عبادت غير خدا و جايز شمردن استعانت از غير خدا بر خلاف قرآن كريم است . مسلمان جز خدا را نمىپرستد و جز از او يارى نمىجويد .
اين از يك سو . از سوى ديگر ، همهء خردمندان - چه موحّدان چه جز آنان - و پيامبران و اوليا همواره در زندگى دنيوى و معاشرت خويش ، از غير خدا كمك مىخواهند . حتى خداوند دستور مىدهد كه از غير خدا كمك بطلبيد ، مثل آيهء :
« وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ » « 1 » « از صبر و نماز ، يارى بجوييد . »
از ذى القرنين هم حكايت مىكند كه از كسانى كه در سرزمين قوم يأجوج و مأجوج بودند ، كمك خواست : « و ما مَكَّنِّي فِيهِ رَبِّي خَيْرٌ فَأَعِينُونِي بِقُوَّةٍ » « 2 » « آنچه پروردگارم در اختيار من نهاده ، بهتر است پس مرا با نيرويى يارى دهيد . »
هامش
( 1 ) . بقره : 45
( 2 ) . كهف : 95