و به شؤون امت و سياست امورشان مىپردازند .
به عبارت ديگر : پيشوايى و رهبرى امت ، مقصود اصلى نيست ، بلكه ابزارى براى سعادتمند ساختن امت و راهنمايى آنان به قلّهء كمال است و اين جز با تحقق بخشيدن به شريعت الهى در جامعه به دست نمىآيد ، چرا كه همهء نظامها و روشهاى بشرى از پرداختن به اين اهداف و الا ناتوانند .
اين دلالت مىكند بر اين كه امام ، اهداف خويش را جز در سايهء شريعت آسمانى محقق نمىسازد ، چه بر خود او نازل شده باشد ، چه بر ديگرى . و آن ديگرى چه زنده و حاضر باشد ، يا از دنيا رفته باشد . به هر حال ، مديريت و رهبرى جامعه و رساندن آن به كمال و آن چه از وظايف اساسى امام شمرده مىشود ، به دست نمىآيد مگر آن كه امر و نهى او و فعل و تقرير او ، بازتابى از دستورها و قوانين كلّىِ نازل شده از سوى خداى سبحان بر پيامبر زمانش و صاحب شريعتش باشد ، مگر آن كه خود امام هم صاحب شريعت و آيين باشد ، مانند ابراهيم خليل الرحمان عليه السلام .
دليل المرشدين إلى الحق اليقين (سيماى عقايد شيعه) ( فارسى) — صفحة 216
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢١٦