ج . برترين مردم
امام بايد از همهء امت برتر باشد ، چون يا مساوى با مردم است ، يا ناقصتر از آنان است ، يا برتر از آنان . مطلوب همين سومى است . اولى كه محال است ، زيرا اگر همتاى مردم باشد ، ترجيح او بر ديگرى براى امامت محال و بىدليل است . دومى هم محال است ، چون عقلًا زشت است كه مفضول بر فاضل مقدم داشته شود . اين آيه نيز دليل بر آن است : « أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ » « 1 » ؛ « آيا آن كه به حق هدايت مىكند سزاوارتر است تا پيروى شود ، يا كسى كه راه نمىيابد مگر آن كه هدايتش كنند ؟ شما را چه مىشود ، چگونه داورى مىكنيد ؟ »
طبق اين حكم و قاعده ، امام بايد در دانش و دين ، در كرم و شجاعت و همهء فضايل روحى و جسمى برتر باشد .
هامش
( 1 ) . يونس : 35 .