مانند اين حديث در شمارههاى ششم و هفتم با سندهاى صحيح گذشت .
13 - در كمال الدين ، صدوق از پدرش و محمّد بن حسن از سعد بن عبد اللّه و عبد اللّه بن جعفر حميرى ، از احمد بن حسين بن عمر بن يزيد ، از حسين بن ربيع مدائنى ، « 1 » از محمّد بن اسحاق ، از اسيد بن ثعلبه ، از امّ هانى ، روايت كردهاند كه گفت :
خدمت ابو جعفر محمّد بن على بن حسين بن على بن ابيطالب عليهم السّلام - امام باقر عليه السّلام - رسيدم و دربارهء آيهء
« فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوارِ الْكُنَّسِ »
« 2 » پرسيدم ، فرمودند :
« امامى است كه در زمان خودش ، پنهان مىشود ، در سال دويست و شصت . . . سپس بسان شهاب برافروخته ، در سياهى شب آشكار مىشود . پس اگر آن زمان را درك كردى ، چشمت روشن گردد » . « 3 »
هامش
بعضهم مات ، و بعضهم قتل ، و بعضهم ذهب . . . »
عقد الدرر ، ص 178 ، باب 5 .
( 1 ) - در كافى ، ج 1 ، ص 341 ، ح 23 ، باب 80 ، چنين آمده است : ( . . . از احمد بن حسن از عمر بن يزيد از حسن بن ربيع همدانى ) و ظاهرا صحيح است چون سعد و حميرى از احمد بن حسين بن عمر بن يزيد روايت نكردهاند بلكه در موارد مختلفى سعد از احمد بن حسن ، كه منظور پسر على بن فضال فطحى مورد اطمينان و ثقه است ، روايت كرده است . امّا دربارهء عمر بن يزيد چه او شمشير تيز كن يا زره فروش باشد ، در هر صورت وفاتش دهها سال پيش از غيبت بوده است .
( 2 ) - سوره تكوير ، آيه 15 .
( 3 ) - كمال الدين ، ج 1 ، ص 324 ، ح 1 ، باب 32 ؛ و در ج 1 ، ص 330 ، ح 15 ، باب 32 ، اين حديث از ام هانى از امام باقر عليه السّلام با جزئى اختلاف روايت شده است .