كميل بن زياد نخعى ، آن شخصيت جليل القدر مورد اعتماد نيز آن را از امير المؤمنين على عليه السّلام نقل كرده است ، همانگونه كه در نهج البلاغه آمده است :
حضرت بعد از سخنانى طولانى مىفرمايند :
« بارالها ! آرى ، زمين از قيامكنندهاى براى خدا و با حجت خالى نمىماند » . « 1 »
و خالى نبودن زمين از قيامكنندهاى براى خدا با حجت الهى ، با فرض متولد نشدن حضرت مهدى عليه السّلام محقق نمىشود - زيرا بعد از شهادت امام حسن عسكرى عليه السّلام در سال 260 هجرى ، بايد حجت خدا روى زمين باشد - و لذا مىبينيم ابن ابى الحديد هم متوجه اين واقعيت شده و در شرح نهج البلاغهء خود چنين مىنويسد :
« تا اينكه زمانه از شخصيتى خالى نباشد كه از سوى پروردگار نگهبان ، گواه و چيره بر بندگان اوست و در مذهب اماميه كاملا به اين امر تصريح شده است جز اينكه هم مسلكان ما آن را به ابدال تعبير مىكنند » . « 2 »
هامش
- « المناقب » ص 13 ؛ رازى « مفاتيح الغيب » ج 2 ، ص 192 ؛ ابن ابى الحديد « شرح نهج البلاغه » كه خواهيم آورد ؛ ابن عبد البر « المختصر » ، ص 12 ؛ تفتازانى ، « شرح المقاصد » ؛ ج 5 ، ص 241 ؛ ابن حجر « فتح البارى شرح صحيح البخارى » ، ج 6 ، ص 385 ؛ كلينى از چند طريق از امير المؤمنين على عليه السّلام در اصول كافى ، ج 1 ، ص 136 ، ح 7 و ص 270 ، ح 3 و ص 274 ، ح 3 ؛ صدوق « كمال الدين » ج 1 ، ص 287 ، ح 4 ، باب 25 و ص 289 - 294 ، ح 2 ، باب 26 از طريقهاى بسيار و ج 1 ، ص 2 ، ح 103 ، باب 26 .
( 1 ) - « اللهم بلى ! لا تخلو الارض من قائم للّه بحجة » .
( 2 ) - شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 18 ، ص 351 .