39 / 56 - 47
47 . و اگر بودى مر آنانى را كه ستم كردند به شرك ، بر آنچه در زمين است همه و همچندان آن با آن ، هراينه بازخريدندى خود را به آن از سختى بدى عذاب در روز رستخيز . و پديد آمد ايشان را از خداى جزاى آنچه نبودند كه چشم مىدارند از عقوبتها .
48 . و پديد آمد مر ايشان را جزاى بديهاى آنچه ورزيدند و كردند و گرد در آمد به ايشان جزاى آنچه بودند به آن فسوس مىكردند .
49 . پس چون ببسايد آدمى را گزندى ، خواند ما را ، باز چون بدهيم او را نيكوداشتى از ما ، گويد : هراينه داده شدم آن را بر دانشى يعنى خدا دانست كه من سزاوار آنم « 1 » نه كه آن آزمايشى است كه تا شكر گويد و يا طغيان و كفران پيش آرد و ليكن بيشتر ايشان نمىدانند .
50 . بدرستى كه گفت آن سخن را آنانى كه بودند از پيش ايشان پس بىنياز نكرد از ايشان آنچه بودند كه مىورزيدند .
51 . پس در رسيد ايشان را جزاى بديهاى آنچه ورزيدند ، و آنانى كه ستم كردند به شرك از اينان ، زودا كه رسد ايشان را جزاى بديهاى آنچه ورزيدند و نيستند ايشان عاجز يابندگان خداى را .
52 . ا ندانستند نگه نكردند كه خداى بگستراند روزى را مر آن را كه خواهد و تنگ كند مر آن را كه خواهد ؟ بدرستى كه در اين فراخى روزى و تنگى بر بندگان است هراينه نشانها مر گروهى را كه مىگروند .
53 . بگو يا محمد بندگان مرا ، اى بندگان من ! آنانى كه گزاف كردند از حد درگذشتند بر تنهاى خويش ، نوميد مشويد [ 592 ] از بخشايش خداى بدرستى كه خداى بيامرزد گناهان را همه بدرستى كه او ، او آمرزگار است بخشاينده .
54 . و بازگرديد به دل به توبه به سوى پروردگار خويش و اسلام آريد و گردن نهيد مرو را از پيش آن كه آيد شما را شكنجه باز نه [ يارى ] كرده شويد .
55 . و پىروى كنيد نيكوتر آنچه فرو آورده شد به سوى شما از پروردگار شما از پيش آن كه آيد شما را عذاب ناگاه و شما ندانيد .
56 . پيش از آن كه گويد تنى عاصى ، اى ارمانا بر آنچه سستى كردم در طاعت خداى ! و بدرستى كه بودم هراينه از جملهء خواردارندگان طاعت را .
هامش
( 1 ) . م : « آنيم »