34 / 54 - 45
45 . و به دروغ داشت آنانى كه [ 552 ] از پيش ايشان بودند رسولان را و نرسيدند كفّار قوم ده يك آنچه داديم داده بوديم ايشان را كفار گذشته پس به دروغ داشت پيغامبران را . پس چگونه بود انكار و عقوبت من گردانيدن من نعمت را ؟
46 . بگو يا محمّد ، هراينه هراينه پند مىدهم شما را به يك خصلت اين كه بايستيد خداى را دو دو به مذاكرات و تنها تنها يك يك به فكرت ، باز پس انديشيد در باب رسالت كه نيست به يار شما يعنى به رسول شما هيچ ديوانگى . نيست او يعنى محمّد مگر بيم كنندهء مر شما را در پيش عذاب سخت .
47 . بگو اى محمّد ، آنچه خواستم از شما از مزدى پس آن مر شما راست باد ، نيست مزد من مگر بر خداى و او بر هر چيزى از احوال خلق گواه است .
48 . بگو : بدرستى كه پروردگار من مىاندازد بر زند حق را بر باطل داناى نهانيها .
49 . بگو : آمد حق يعنى توحيد و رسول و قرآن و آغاز نكند ناچيز يعنى بت و بازنگرداند .
50 . بگو يا محمد ، اگر گمراه شوم پس هراينه هراينه گمراه شوم بر تن خويشتن مرا زيان دارد و اگر راه راست يابم پس به سبب آنچه پيغام دهد فرستد به سوى من پروردگار من ، بدرستى كه او شنواست نزديك به دانايى .
51 . و اگر به بينى اى محمّد آنگاه كه بترسند بهراسند پس نيست هيچ در گذشتنى و جاى گريختنى و گرفته شوند از جاى نزديك و ايشان را همان جا به زمين فرو برند .
52 . و گويند در در مرگ : گرويديم ما به آن خداى . و كجاست مر ايشان را فرا گرفتن تو به از جايى دور ؟
53 . و بدرستى كه نگرويدند به او به محمد از پيش و مىاندازند به گمان و مىگويند به جهل به ناپيدا از « 1 » [ 553 ] جايى دور از حق و حجت و منفعت .
54 . و جدايى انداخته شد ميان ايشان و ميان آنچه آرزو مىبرند ، چون تأخّر از مرگ ، و چون توبهء چنان كه كرده شد به مانندگان ايشان از پيش اسلاف و اخلاف كافران بدرستى كه ايشان بودند در گمانى به گمان آرنده ايشان را هر روز .
فاطر ، مكّى ، 45 آيه
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم 35 / 1
1 . سپاس و ستايش مر خداى راست نو آفرينندهء هست كنندهء آسمانها و زمين ، گردانندهء فرشتگان پيغمبرانى فرستادگان يعنى جبرئيل و ميكائيل و ديگران خداوندان بالها دوگان و سهگان و چهارگان ، مىافزايد در آفريدن آنچه خواهد بدرستى كه خداى بر هر چيزى تواناست .
هامش
( 1 ) . در متن « من » همراه با معنى « از » تكرار شده است