28 / 64 - 55
55 . و چون شنوند بيهوده را روى گردانند از آن بيهوده و گويند : ما راست كردارهاى ما و مر شما راست كردارهاى شما ، درود باد بر شما نمىجوييم نادانان را .
56 . بدرستى كه تو اى محمّد راه ننمايى آن را نتوانى نمود كه آن به تو نيست كه دوست دارى تو راه نمودن او و ليكن درياب خداى راه نمايد آن را كه خواهد و او داناتر به [ 500 ] به راهيافتگان .
57 . و گفتند : اگر پىروى كنيم راه راست را با تو ، ربوده شويم از زمين ما مكّه . ا و نه جايگاه داديم مر ايشان را حرمى بىبيم كه آورده شود به سوى او مكّه ميوههاى هر چيزى روزى از نزد ما ؟ و ليكن درياب كه بيشتر ايشان نمىدانند .
58 . و چندا كه نيست كرديم از دهى و شهرى كه دنه گرفت فضول شد از جهت زيست خويش ، پس آنت آرامگاههاى ايشان آرام گرفته نشد به سبب گناههاى ايشان از پس ايشان مگر اندكى و بوديم ما ميراث گيرندگان .
59 . و نبود پروردگار تو نيست كنندهء دهها و شهرها تا نخست بفرستد در ميان آن اهل دهها يعنى مكّه پيغمبرى كه مىخواند بر ايشان نشانها و حجتهاى ما را ، و نبوديم نيست كنندگان دهها مگر و مردمان آن ستم كارانند .
60 . و آنچه داده شديد از چيزى دنياوى پس آن برخوردارى زندگانى اين جهان است و آرايش آن دنياست . و آنچه نزد خداست چون بهشت بهتر است و پايندهتر ، ا پس هيچ نه خرد داريد كه بدانى كه چنين است كه باقى به از فانى ؟
61 . ا پس آنى كه وعده كرديم او را وعدهء نيكو يعنى بهشت ، پس او رسندهء آن است همچو آن كسى است كه برخوردارى داديم او را برخوردارى زندگانى دنيا ، باز پس او روز رستخيز از جملهء حاضر كرده شدگان است به دوزخ .
62 . و روزى كه بخواند ايشان را ، پس گويد [ 501 ] كجااند آن انبازان من آنانى كه بوديد « 1 » كه همىگفتيد به گمان دعوى مىكرديد در دنيا كه ايشان شركاى مناند .
63 . گفت گويند آنانى كه سزا گشت بر ايشان اينها مهتران كفارند عذاب سخن : پروردگار ما ! اينان آنانىاند گمراه كرديم گويند ايشان چرا گمراه كرديد گويند : گمراه كرديم ايشان را همچنان كه گمراه شديم . بيزار شديم به سوى تو ، نبودند كه ما را همى پرستيدند .
64 . و گفته شد شود كافران را ، بخوانيد انبازان خويش را ، پس بخواندند بخوانند ايشان را پس پاسخ نكردند نكنند ايشان را و ديدند و بينند عذاب را و دوزخ گويند اگر ايشان بودند كه راه همىيافتندى .
هامش
( 1 ) . م : « بودند »