بسم اللّه الرحمن الرحيم
رسالهء أضحويّه
سپاس و ثنا آفريدگار جهان و بخشندهء عقل و جان را ، و درود بر پيغامبران وى ، خصوصا برگزيدهء ايشان ، محمد مصطفى صلى اللّه عليه و آله .
دوستى از دوستان حقيقى ، به كرات از من التماس كرده بود كه رسالهء « اضحويّه » را ، از سخنان شيخ رئيس حجة الحق ابو على بن عبد اللّه بن احمد سينا - رحمه اللّه و أعلى درجته - ، به زبان پارسى ايراد كنم ؛ اگرچه روزگار آن نداشتم - از بس هوسات محال كه دامن گرفته بود - اما اشارت او را رد نمىتوانستم كردن . به موجب درخواست شروع افتاد . ايزد تعالى توفيق اتمام دهاد . بمنّه وجوده .
فصل اول : در حقيقت معاد .
فصل دوم : در اختلاف رأيها در آن .
فصل سيم : در ابطال مذهبهاى تباه .
فصل چهارم : در آن چيز كه حقيقت مردم است « 1 » ؛ كه اگر او باشد و ديگر چيزها كه به دو پيوند دارد نباشد ، حاصل مردم باشد . و اگر او نباشد ، و ديگر چيزها جمله باشد ، حقيقت مردم نباشد .
فصل پنجم : در آن كه آن چيز كه حقيقت مردمى است ، پذيراى تباهى و فنا نيست ؛ و وى جوهرى است كه هميشه خواهد بودن .
فصل ششم : در آن كه بودن « معاد » واجب است .
فصل هفتم : در پديد كردن احوال مردم پس از مرگ ، و روشن گردانيدن آفرينش دومين ، كه آن را « آخرت » خوانند .
هامش
( 1 ) . در اين متن ( كه ) به معنى « زيرا كه » بسيار آمده و بدين صورت ( ؛ كه ) مشخص شده است .