جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 64

فيراه الرّبّ - تعالى - فيقول : و عزّتى و جلالى و لا أغفر لك بعد ذلك أبدا » « كسى كه قصد گناهى كند زنهار كه آن را انجام ندهد ، زيرا چه بسا بنده گناهى مرتكب شود و خداى تعالى او را ببيند و فرمايد : به عزّت و جلالم سوگند بعد از اين هرگز تو را نيامرزم » . و فرمود : « أما انّه ليس من عرق يضرب و لا نكبة و لا صداع و لا مرض إلا بذنب ، و ذلك قول اللَّه - عزّ و جلّ - فى كتابه : « وَما أَصابَكُم مِن مُصيبَة فَبِما كَسَبَت أَيديكُم وَيَعفُو عَن كَثير » 42 : 30 ( شورى ، 30 ) « هان كه هيچ رگى نمىجهد و هيچ به سر افتادنى نيست و درد سر و مرضى پيش نيايد مگر به واسطه گناهى [ كه آدمى مرتكب شده است ] ، و همين است كه خداى عزّ و جلّ در كتاب خود مىفرمايد : « هر مصيبتى به شما رسد براى كارهائى است كه به دست خود كرده‌ايد و از بسيارى هم گذشت مىكند » . سپس امام عليه السّلام فرمود : « آنچه خدا از آن مىگذرد بيشتر است از آنچه مؤاخذه مىكند » . و فرمود : « إنّ الرّجل يذنب الذّنب فيحرم صلاة اللَّيل ، و إنّ العمل السيّئ أسرع في صاحبه من السّكين في اللَّحم » « آدمى گناهى مىكند و به سبب آن از نماز شب محروم مىشود ، و كار بد زودتر در صاحب خود اثر مىكند از كارد در گوشت » . و امام كاظم عليه السّلام فرمود : « حقّ على اللَّه ألا يعصى في دار إلا أضحاها للشّمس حتّى تطهرها » « بر خدا سزاوار است كه هر خانه اى كه در آن نافرمانيش كنند آن را ويران سازد تا خورشيد بر آن بتابد و پاكش كند » ( 1 ) . و اخبار در اين معنى بسيار است ، و زنهار كسى نپندارد كه ممكن است اثر گناه و و بال ( سرانجام بد ) آن به او نرسد ، كه اين امرى محال است . و چگونه محال نباشد كه خدا از ترك أولائى كه از پيغمبران سرزد نگذشت ، پس چگونه از گناهان بزرگ ديگران مىگذرد . بلى ، از سعادت پيغمبران اين بود كه در همين دنيا ايشان را مؤاخذه فرمود و به آخرت نيفكند ، ولى اشقياء را مهلت مىدهد تا بر گناه خود بيفزايند ، و آنان را در آخرت بيشتر و سختتر عذاب مىكند ، مگر نشنيده اى كه