است ، و باعث سرور ايشان و تجديد عهد ولايت و احياى امر و بلند آوازه كردن كلمهء ايشان و سركوب و خاموش ساختن دشمنانشان است . و پوشيده نيست كه هر يك از اين امور اجر عظيم و ثواب بسيار دارد . و چگونه زيارت ايشان بهترين مايهء تقرّب و شريفترين طاعات نباشد ، و حال آنكه زيارت مؤمن - تنها از اين جهت كه مؤمن است - اجر بزرگ و ثواب بسيار دارد ، و در شريعت پاك تأكيد و ترغيب بسيار به آن شده است ، و از اين رو زندگان به زيارت مردگان خود مىروند ، و اين طريقه چنان ميان ايشان متعارف است كه سنّتى طبيعى بشمار مىرود ، و نيز جلالت مؤمن در نزد خدا و ثواب پيوند با او و احسان به او و شاد ساختن او ثابت شده است .
و چون حال مؤمن از اين جهت كه مؤمن است چنين است ، پس چه گمان مىكنى دربارهء كسى كه خدا او را از هر خطائى محفوظ داشته و از پليدى و گناه پاك و مطهّر ساخته ، و او را بر همهء خلايق برگزيده و برانگيخته ، و حجّت بر عالميان قرار داده ، و او را پيشواى مؤمنان و مقتداى مسلمانان پسنديده ، و بخاطر او آسمانها و زمينها را آفريده ، و او را صراط و راه و ديده بان و دليل خود قرار داده ، و درى كه از آن در آيند ، و نورى كه از آن روشنى گيرند ، و امين كشور خود ، و ريسمانى كه مايهء پيوند ميان او و بندگان اوست ، از رسولان و پيامبران و امامان و اولياء .
و امّا اخبارى كه در فضيلت زيارت پيغمبر و ائمّه عليهم السّلام وارد شده بسيار و بىشمار است . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : « هر كه قبر مرا بعد از وفات من زيارت كند ، مانند كسى است كه در حيات من بسوى من هجرت كند ، پس اگر اين را نتوانيد به من سلام فرستيد ، كه سلام شما به من مىرسد » . و به امير مؤمنان عليه السّلام فرمود :
« يا ابا الحسن ، خداى تعالى قبر تو و قبر فرزندان تو را خانه اى از خانه هاى بهشت و عرصه اى از عرصه هاى آن قرار داده است ، و دلهاى برگزيدگان بندگان خود را مايل به شما ساخته ، تا خوارى و اذيّت در راه شما را تحمّل كنند ، و قبور شما را آباد سازند ، و براى تقرّب به خدا و دوستى رسول او به زيارت آنها آيند . يا على ، آنان به شفاعت من مخصوصند و بر حوض من وارد مىشوند ، و ايشانند زائران من و همسايگان من فردا در بهشت . يا على ، هر كه قبرهاى ايشان را تعمير و نگهدارى كند ، مانند كسى است كه سليمان پسر داود را بر ساختن بيت المقدس يارى كرده
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 497
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٤٩٧