فصل 29 نيّت روح اعمال است ، و پاداش به حسب آن است
نيّت روح اعمال و حقيقت آنهاست ، و پاداش و جزاء در حقيقت به آن تعلَّق مىگيرد ، پس اگر خالص براى خداى تعالى باشد پسنديده و ستوده است ، و پاداش آن خير و ثواب خواهد بود ، و اگر آميخته به اغراض دنيوى باشد ناپسند و نكوهيده است ، و جزاى آن بدى و عذاب و شكنجه خواهد بود ، خداى سبحان مىفرمايد :
« وَلا تَطرُدِ الَّذينَ يَدعُونَ رَبَّهُم بِالغَداةِ وَالعَشِىِّ يُريدُونَ وَجهَه » 6 : 52 ( انعام ، 52 ) « كسانى را كه بامداد و شبانگاه پروردگارشان را مىخوانند و خشنودى او مىخواهند از خود مران » .
و مراد از اراده همان نيّت است - چنان كه گذشت - و خداوند به داود وحى فرمود : « اى داود بر اهل اراده دراز دستى و ستم روا مدار ، و اگر دوستداران من منزلت اراده كنندگان را نزد من مىدانستند براى آنان زمينى مىشدند كه بر آن راه روند ، اى داود اگر اراده كننده اى را از رنجى كه در آن است به يارى خود بيرون آورى تو را نزد خودم ستوده خواهم نوشت ، و كسى را كه ستوده بنويسم نه وحشتى بر او هست و نه نيازى به مخلوق دارد » .
و رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « كارها به نيّت است ، و هر كسى را چيزى است كه نيّت كرده ، هر كه به سوى خدا و رسول او هجرت كند هجرتش براى خدا و رسول اوست ، و هر كه به سوى دنيا هجرت كند تا آن را بدست آورد يا زنى كه
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 144
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص١٤٤