دارد و آن اين است كه هشتاد جزء ريشه اسپند ، شش جزء پشكل گوسفند را مىسوزانند تا مثل زغال شود و آنها را با دو جزء كتيراى سائيده و سركه مخلوط كرده مىپزند و آن را بر پارچه‌اى نهاده بر موضع ضماد مىكنند و هر روز بحمام مىروند و پارچه را با قوّت از جا مىكنند و موضع را شسته و با پارچه خشنى مالش مىدهند سپس از حمام خارج شده و دارو را بر محل ضماد مىكنند « 1 » تا در ظرف چند روز ان شاء الله بهبود يابد اگر طول كشيد محل را با آب

--> ( 1 ) بعدها بر نسخه اصل اين مرهم آگاهى يافتم كه چنين است چرك دنبه گوسفند ( زوفاى رطب ) ، ريشه اسپند سوخته از هركدام ده گرم كتيرا پنج گرم صبر سياه دو و نيم گرم همه را مىكوبند سپس پنجاه گرم سركه را با بيست و پنج گرم ترف ( قره‌قروت ) مىجوشانند تا ترف حل شود سپس داروهائى را كه كوفته اند در آن ريخته مرهم مىسازند بعد قرحه را مىشويند و مرهم را بر پارچه كوچكى مناسب با اندازه آن گذارده و بر قرحه نهاده و دو روز آن را به حال خود مىگذارند و سپس برميدارند و قرحه را شسته از نو مرهم مىگذارند ان شاء الله بهبود مىيابد اما اين مرهم را پيش از آنكه قرحه بچرك بنشيند نبايد به كار برند و گويا اگر برگ درخت گل سرخى بر آن بگذارند زودتر چركى مىشود و نيز اگر قنابرى ( بزند ) بر آن بگذارد يا با تركه داغى داغ كنند يا در آغاز پيدا شدنش به اندازه خردلى سم الفار با آب بسايند و بر آن بگذارند پس مىنشيند . مؤلف « ا ع » . مؤلف اعلى الله مقامه در كتاب عيون التجارب مىفرمايد : چهارصد گرم ريشه اسپند و سى گرم زوفا رطب ( چرك دنبه گوسفند ) را مىسوزانند تا زغال شود سپس آنها را با ده گرم كتيرا مىسايند و در سركه كهنه مىپزند و مرهم مىسازند و مقدارى از آن را بر پارچه‌اى گذارده و بر سالك مىگذارند و هر روز بحمام مىروند و با قوت آن را از جا مىكنند و جاى قرحه را با كيسه پاك مىكنند