مىآيد اگرچه اين دستور كلى از نظر واژه‌ها كوچك مىباشد اما از نظر ارزش بسيار بزرگ است و كمتر كسى است كه آن را به كار بندد . پس اگر جوياى بقاء هستى ( و ميسر نخواهد شد ) بايد از زياده‌روى بپرهيزى و باصول اكتفا كنى مگر آنكه بناچارى نياز به آن داشته باشى و در اين هنگام هم بكوش كه به بيش از آنچه كه براى تو بسنده است دست نبرى و همين دستور براى تو بس است و آن را نگاه دار و فرمايش حضرت ابو الحسن عليه السلام است : ليس شئ انفع فى البدن من امساك اليد الا عما يحتاج اليه ( براى بدن كارى سودمندتر از آن نيست كه از چيزى كه بدن بدان نيازمند نيست خود - دارى كند ) . كلمه ديگر اين است كه هركس اعتدال را بخواهد بايد زياده روى را در همه حال كنار بگذارد زيرا زياده‌روى سبب برگرداندن بدن از ميزانست نمىبينى كه از پرخوابى ، پرخورى ، گرسنگى خوردن ، بىخوابى كشيدن ، حركت يا سكون زياد و انديشه و نگاه كردن و بستن چشم بيش از اندازه چه به انسان مىرسد پس بايد از اين پند بگيرى و بدن خود را در هرحال بين بين قرار بدهى تا چشمت روشن باشد و اين كلمات نيز از عين حكمت مىباشد و معنى قول خداوندست كه مىفرمايد : لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ . * كه بايد بعموم لفظ توجه شود نه بخصوص محل « 1 » سفارش ديگر اين است كه از استعمال متممات ششگانه معروف يعنى : خوردن و آشاميدن ، خواب و بيدارى ، حركت و سكون ، تنفس و تماس با هوا و اعراضى كه به بدن مىرسد ( مانند غم و شادى ) تا يقينا محتاج به آن نباشى بپرهيز . كلمه حكيمانه ديگر اين است كه بدن را به دارو عادت مده و بدون آنكه لازم باشد بدرمان اقدام مكن چه خداوند طبيعت آدمى را طورى آفريده كه

--> ( 1 ) اين الفاظ از اصطلاحات علم اصول است كه عينا آورده شد و منظور اين است كه از زياده‌روى در همه موارد بايد پرهيز كرد نه در مورد خاص . مترجم