است كه از همه جهات بر او مهيمن است پس همه مواد بسوى آن كشيده مىشوند و از او فرمان مىبرند و روح هم آنها را از پاره‌پاره شدن و آفتهاى گوناگون حفظ مىكند ، بنابراين تركيبشان هرگز بهم نمىخورد چون كرسى و عرش استواى روحند و تا او برجاى خود باشد اينها نيز برجا هستند . اما طرطيرها جاى عنايت روح نمىباشند مگر آنكه از عرش استواى او پرتوى بر آنها بيفتد پس روح آنها را بالاصالة حفظ نمىكند و بنابراين به زودى از هم مىپاشند و تباه مىگردند ، يعنى آتش آنها را مىسوزاند ، هوا در آن تخلخل پديد مىآورد آب آنها را حل مىكند و خاك منجمدشان مىسازد . از آنجا كه طرطيرها اجسامى آبگون و داراى رطوبتى هستند كه پابرجا نيست تا هنگامى كه به صورت طبيعى باشند نمىگندند زيرا آنها نيز داراى حرارتى ظليه مىباشند كه نگاهدار آنها است اما اگر بر جاى خود نايستند ديگرگون و از حال طبيعى خود خارج مىگردند و حرارت در آنها اثر مىكند و مىگندند و فاسد مىشوند ، همانطور كه مىبينيم ساير چيزهايى كه در طبيعت بوجود مىآيد نيز اگر از حال طبيعى خود خارج شوند فاسد مىگردند و در بدن خودت مىبينى كه مثلا پاره‌هاى غذائى كه ميان دندانهايت مانده است مىگندد و آنگاه كه معده در حال تخمه از كار خود باز مىماند غذا در آن گنديده مىشود و بوى غير عادى پيشاب و مدفوع نشان اين عفونت است و اين ازآن‌روى است كه در اين هنگام به علت صافى نبودن فرمانبر روح نيست و روح به آن توجهى ندارد و به علت چيرگى گرماى بدن تعفن مىيابد و آنچه كه از بدن خارج مىگردد نيز حل و فاسد مىشود زيرا هوا و حرارت خارجى در اثر حرارتهاى عالم سفلا و عليا بر آن مستولى مىگردد . اما گنديدگى و عفونت از انحلال اجزاء زمينى ماده است كه باهم در اجزائى آبى و سپس در اجزاء هوائى تباين دارند