منى باشد بايد با داروهائيكه پيش از اين گفتيم درمان گردد و اگر از زيادى همّ و غم و نبودن تمايل و يا اشتغال بعلوم نفسانى و لذتهاى روحى باشد درمانش توجه بمسائل جنسى است . اگر ضعف از خود اندام و از برودت و رطوبت باشد ، درمانش ماليدن دهن المقوى است و اگر از برودت و يبوست باشد بايد آلت را با دهن الزيبق ، دهن العلك ، خيرى ، شيرين‌بيان بلسان و مانند آن چرب كنند اما اگر عيب از پيهاى آلت باشد بايد در آب سرد بنشينند ، اگر آلت جمع شد درمان آن ممكن است و گرنه قابل درمان نيست ، اگر فلج با كلفتى و ضخامت آلت همراه باشد از برودت و الا از يبوست است و درمانش همانست كه گفته شد . از چيزهايى كه براى سختى نعوظ گفته‌اند اين است كه بوره را خوب مىسايند و با عسل مىآميزند و بر آلت و مقعد و بالاى آلت مىمالند و يا اينكه خردل را سائيده در روغن مىريزند و آلت و اطراف آن را با آن چرب مىكنند يا آنكه بوره و انغوزه را نرم مىسايند و در كمى عسل مىريزند و بر بيخ آلت و شكم و كف پاها مىمالند و سزاوار است كه اين نوع داروها را در مدت چند روز به كار برند تا مزاج آلت معتدل و سستى آن بر طرف شود و به كار بردن آن در حين عمل البته ناراحت‌كننده است . اما نكته باريك اين است كه هر اندامى با ورزش و توجه نفس به آن نيرو مىگيرد ، همانطور كه بدن با ورزش كشتى قوى مىشود و دستها با تمرين مىتوانند وزنه‌هاى سنگين را بلند كنند و يا مثلا ورزش چشمها نگاه كردن است ، بنابراين ورزش آلت هم انجام عمل نزديكى است كه البته بايد با كمى جلوگيرى هم همراه باشد و به همين ترتيب بايد عمل كنند تا بهبودى حاصل شود .